Patrzysz na wypowiedzi znalezione dla zapytania: ćwiczenia tłumaczenia zdań angielski

Gramatyka angielska z humorem
Potrzebuję znaleźć podręcznik do gramatyki z bardzo dużą ilością ćwiczeń i
przykładów (najlepiej tłumaczenia) na poziomie podstawowym i najlepiej jakoś
tak dowcipnie prowadzony.
Kiedyś pokazywała mi znajoma właśnie coś w tym stylu-pamiętam, że zdania do
tłumaczenia nie były takie standardowo nudne. Mówiła, że jej dzieciaki z
liceum dobrze się przy nich bawią i chętnie pracują. Ja co prawda szukam na
poziomie szkoły podstawowej, ale byłbym wdzięczna za każdą podpowiedź.

polecam audiokursy edgarda, ja z nich ciągle korzystam z moimi
studentami, wymowa nie jest zapisana ale wszystkie wyrażenia są
czytane przez lektorów + polskie tłumaczenie + zdania z ich użyciem.
można kupić w wersji mp3 albo cd, albo samemu przerobić. oraz
angielski do matury ustnej na mp3, tam jest mnóstwo wyrażeń gotowych
do użycia. do tego podręcznik "listen carefully" z 3 CD do ćwiczenia
słuchania, a także podcasty british council na poziomie elementary
(10 darmowych listeningów po 20 min).
na englishtips.org powinna być większość tych materiałów więc możesz
sobie wysondować który najlepiej zakupić.

szafa21 napisał:

> ohoho, bylas zwolniona z matury z angielskiego?tozto bylo wieki temu!
> a wtedy matura byla latwiejsza niz dzisiejszy poziom zaawansowany.

Z ciekawosci zas: na jakim poziomie jest teraz matura? Tzn jaki certyfikat/
level bys przypisala do ichniejszych wymagan? Ja zdawalam tez mature z
francuskiego (na 5 :o)) i dla mnie byla latwa, bo latwo mi przychodzi nauka
jezykow, a dla innych byla trudna. A tak naprawde zalezalo to w malym stopniu od
tego, czy uczyla nas Polka, czy Francuz i czy Francuz mial CFLTA ;o))) czy TFFL
;o)) czy skonczone studia, a z tego co sobie przypominam glownym czynnikiem
kompetencji moich rowiesnikow podczas egzaminu maturalnego bylo to, czy oni po
skonczeniu lekcji zajrzeli jeszcze raz w domu do ksiazek, czy nie, czy na lekcji
sluchali czy pisali sms-y, czy odrobili lekcje, czy nie i czy do matury zaczeli
sie uczyc miesiac przed, czy tydzien. Zalezalo to rowniez od ich ilorazu
inteligencji, preferencji wobec nauk humanistycznych vs. scislych, planow na
przyszlosc, tego czy widzieli sens nauki j. francuskiego, motywacji i wielu,
wielu innych rzeczy. Ja nauczycielke w miare lubilam, inni jej nienawidzili.
Miala skonczone kolegium nauczycielskie w sredniej wielkosci polskim miescie i
robila bledy na tablicy. Na tlumaczenie gramy poswiecala 10 minut po czym
zadawala cwiczenia do domu. Jej akcent pozostawial wiele do zyczenia, bo we
Francji spedzila miesiac podczas wycieczki z kolegium. No ale miala to kolegium,
nie? Wiec znala metodyke. Moglaby uczyc Chinczykow do matury francuskiego?
Moglaby. Zdaliby? Niektorzy. Zupelnie jak w mojej klasie.

jedna rada: Prosze pojsc do zadajacej takie zadanie domowe, czyli do
edukatora/edukatorki i spytac co nastepuje:

Kto ma dziecku pomagac w zadaniach jesli my, rodzice, nie mozemy?!
Jak Pani przygotowala moje dziecko do samodzielnego wykonania zadania?
Czy dostarczyla Pani/pan MODELU z odpowiednimi zwrotami typu:
___ was born in ____. czy pzreczytali choc jedna podobna biografie?!
Jesli nauczycielka odpowie: przeciez cwiczymy to od poczatku roku, to polecam
co nastepuje:
Uzmyslowic dziecku, ze nie uwazalo, i tak oto pomoc: GOOGLE: Eminem Biography
i niech samo szuka, czyta, dobiera i kombinuje, najlepiej wlasnymi zdaniami.
Nigdy przenigdy nie pomoze pan dziecku tlumaczac z polskiego na angielski ani
odrabiajac zadanie za niego. Odwagi w konfrontacji z dzieckiem albo z
nauczycielka, bo cos tu nie tak, skoro poproszono Pana o interwencje!
Powodzenia:)

Witaj teacherka!
Skąd ja znam ten strach! Ostatnio sama jakoś przeżyłam hospitacje dyrektora.
Ucze angielskiego pierwszy rok i nie ukrywam, że popełniłam troche błędów ! Cóż
jestem tylko człowiekiem :).
Każdy dyrektor zwraca uwagę na inne aspekty. Napewno w lekcji musisz mieć
początek - czyli co robilismy na poprzedniej lekcji i krótkie powtórzenie,
lekcję właściwą i powtórzenie z lekcji czyli : czego dowiedzieliście się dziś
na lekcji. D. zarzucił mi że za duzo mówię (więc jest to pierwsza wskazówka),
nie może byc przestoji w lekcji, że np uczniowie nic nie robia a ty jesteś
czyms zajęta, np sprawdzeniem co tam dalej należy zrobić lookając do konspektu.
Jeśli uczeń żle wymawia słowko, należy go poprawić, musi je powtórzyć i jeszcze
raz przeczytac całe zdanie z tym słówkiem. Wykonując ćwiczenia to oczywiście
uczniowie czytają polecenie a nie ty, oni je tłumaczą a nie ty (no chyba że
napewno nie rozumieją), uczniowie czytają co jest, tłumaczysz na czym polega
zadanie i oni rozwiązują! Nie piszesz słówek na tablicy - robia to uczniowie.
Oczywiście nie mozna zapomniec o dyscyplinie, czyli zaliczasz odpowiedzi tylko
tym co się zgłaszają, a nie tym co krzycza z ławki nie podnosząc ręki. Dyrektor
wyłapuje ile osób nie jest zainteresowanych przedmiotem (więc twoja rola jest
takie osoby o coś zapytać, żeby nie siedziały bezczynnie) To chyba tyle co mi
przychodzi do głowy. Daj znać jak poszło no i co powiedział dyro! Pa

Nie wiem jak jest w Lodzi.Ale na UJ trzeba sie przygotowywac kontrastywnie -
cwicz tlumaczenia angielskich konstrukcji na polski. Uwielbiaja lapac na
niedotlumaczonych zdaniach :) Duzo slownictwa - ale nie nazwy kwiatkow i
podtypy jaszczurek tylko czasowniki, przymiotniki, abstrakcje itp.
A wiecej grzechow nie pamietam bo moj egzamin bardzo dawno byl :)
CPE to z jednej strony dobrze - bo na pewno masz duza wiedze z angielskiego - z
drugiej strony zle, bo egzamin wstepny nijak sie ma do formuly ktora prezentuje
Cambridge swoimi egzaminami.
Ja zawsze polecam ksiazke Krzyzanowskiego - jest bardzo fajna.
Pozdrawiam i powodzenia

Jednak Cervantes!
Ja sie uczylem w Instytucie Cervantesa i mam o nich bdb zdanie. Co prawda w
czasie zajec zawsze mialem poczucie ze zupelnie nie nauczyli mnie mowic... ale
jak pojechalem do Hiszpanii to wszyscy na kursie mnie pytali mnie czy jestem
Wlochem (ze az tak dobrze mowie :-))). Jakos trema mi sie wylaczyla. Dodam ze
bylem wtedy po 45-godzinnej podrozy autokarem, baaardzo zmeczony i spiacy.
Zanim polozylem sie spac sluzylem tez kilku studentom za tlumacza.

W przypadku niemieckiego ktorego tez sie kiedys uczylem po rozynych szkolach
takiego efektu nie bylo :-((

Dodam, ze jestem antytalenciem jezykowym, i _zawsze_ bylem jednym z gorszych
sluchaczy w IC...

Co do lektorow - kiedys mielismy dyskusje na zajeciach (oczywiscie po
hiszpansku) nt. metodyki nauczania i tego co jest najwazniejsze - i tamten
facet chyba mial najlepsza wiedze metodyczna ze wszystkich moich nauczycieli j.
obcych (angielskiego, hiszpanskiego, niemieckiego i francuskiego). Inna sprawa
ze czasem studenci oponowali cwiczeniom wymagajacym zbyt duzo odwagi, ale i na
nich lektorzy znajdywali sposoby...

Nie wiem jak jest w grupach poczatkujacych, ja sie zaczalem sie uczyc kilka lat
przed boomem na hiszpanski.

Widzisz problem nie polega na tym, że on tego nie łapie. Bardzo ładnie sobie
mruczy pod nosem po angielsku, jak ma cwiczenie do uzupełnienia, ze skoro tu ma
taki a taki przysłówek częstotliwości, to znaczy ze to się czesto lub nie
wykonuje i w zwiazku z tym musi tu wstawic taki a nie iny czasownik. Sama
odmiane tez ma opanowaną. Problem zaczyna sie gdy musi odpowiednia forme
odpowiedniego czasownika wstawic w zdanie albo co gorsza sam takie zdanie
wykombinowac. Zajmuje mu to duzo czasu. W zasadzie mordujemy ten temat w
powtorkach juz 4 lekcję, bo nie chciałabym iść dalej nie mając pewności, że juz
wie, że sobie z tym poradzi...
Tu problem nie polega na łapaniu, a na tym że moj uczeń pomimo ćwiczeń
komunikacyjnych czy dryli anie jest w stanie przestawic sie na myslenie po
polsku i wszystko sobie pod nosem tlumaczy, nie wyrabia sie u niego odruch
instynktownego mowienia, wszystko musi przejsc przez tlumaczące mruczando -
jego, nie moje. Według mie tu tkwi problem.
Pozdrawiam

no mam nadzieje, ze jakos Ci sie ulozy i bedzie ok.

ja tez, na chwile lece do Polski, na weekend tylko..takie rozmowki robie z
ksiazki tez UJ - Coś ci powiem.. tam sa rozne sytuacje, ale na poziom naprawde
wysoki. powiedzialabym, ze za wysoki.

ja mam ten sam klopt.. wydaje sie mi sie, ze za szybko i za skomplikowanie.
wczoraj mialam lekcje, gdzie utrwalalismy partykule "czy" i proste pytania oraz
zwroty mowie po .. niemiecki, polsku ito, taka fajna tabela jest w "czesc jak
sie masz"
ja ja lubie szybko zrobic, bo oswajaja sie z polskim, a znaja to dobrze i nie
ma klopty z tlumaczeniem znaczenia.
zrobilam im tez troche dopelniacz nazw wlasnych - jestem z Polski, z Niemiec,
z Berlina... odpadli z lekka, bo to same wygibasy z tymi koncowkami. No, ale
Moja Droga - nie ma sily, musza umiec powiedziec poprawnie "jestem z Francji,
Holandii czy Monachium".
ja nie uwazam, ze nalezy uczyc ich form w mianowniku, a potem dopiero
korygowac.
na nastepnej, 4 lekcji robe juz narzednik. I nie ma rady! instrumental jest
latwy, niech wkuwaja - to raptem dwie koncowki, bo ja zawsze robie na poczatku
tylko Sg.
zawsze mowie brutalnie - jak ktos nie ma 2 godzin tyg na nauke w domu, niech
nie meczy sie. I na poczatek nastepnej lekcji dostana zdania do uzupelnienia -
np. Ta pani .......... ... Kowalska, michal ........... po angielsku. No i
czasownik "byc". no i rodzaje.. bo juz im wspomnialam jak robilam skad jestes,
bo koncowki zaleza od rodzaju miasta, a to dla nich niezly kosmos ;-)

a, no i wymowa... duzo cwiczen robie na wymowe, bo Niemcy maja klopoty.
trzymaj sie

Ja chodziłem do Globu na kurs CAE (nie mylić z The Globe)

Na poczatku było nas 14 osób, ale po dwóch miesiącach zostało 6 - z róznych
powodów, głownie dlatego, że zorientowali się, ze mierza za wysoko. Uczył nas
student anglistyki, świeżo po zdanym CPE - i uczył dobrze. Spośród naszej
sóstki pięć osób (w tym ja) zdało CAE na A.

Poza tym na poziomie CAE trudno jest mówić o "zmuszaniu" do nauki - Na tym
poziomie nie mozna się nauczyć ot tak na kursie, kurs pomaga jedynie
systematyzować wiedzę. I tak 80% wiedzy trzeba będzie zdobyć samemu. na moim
kursie większość czasu zajmowały nam dyskusje i cwiczenia ze słownictwa, np
opisywanie najbardziej prozaiczych przedmiotów w sposób jak najbardziej
wyrafinowany. Zachęcano mnie do czytania ksiązek po angielsku - zacząłem do
Agathy Christie, ale w końcu przeczytałem "Ivanhoe", "Rob Roy", "year
1984" "Dracula", nadto Harrego Pottera w oryginale - i przydało się, słowka po
prostu wchodziły do głowy a po którejś kolejnej książce stwierdziłem, że nie
tłumaczę już sobie każdego zdania po kolei na polski tylko czytając myślę po
angielsku.

To taka moja mała rada. Niewazne jaką szkołę wybierzesz - czytaj książki po
angielsku, oglądaj angielską telewizję. Ksiażki Penguin Books są smiesznie
tanie - a i z internetu mozna pościągać sporo klasyków po angielsku.

W III arkuszu nowej matury z jęz. angielskiego pojawiają się ćwiczenia
polegające na tłumaczeniu fragmentów zdań, więc siłą rzeczy trzeba częściowo
wrócić do ćwiczeń rozwijających tę umiejętność. Nie jestem do tego nastawiony
entuzjastycznie, ale muszę to robić aby z góry nie skazywać uczniów na porażkę w
radzeniu sobie z tego typu zadaniami.

Gwendal

> czyzby wymagania dotyczace koniecznosci zdania odpowiedniego egzaminu z jezyka
> niemieckiego dtyczyły tylko niektórych uczelni?

Z tego co wiem, to uczelnie sa w duzej mierze autonomiczne i takie reguly
ustalaja same. Ode mnie nikt tego nie wymagal (uni freiburg, wydzial fizyki).
Mozna pisac doktorat po angielsku itp.
Oczywiscie zakladam b. dobra znajomosc angielskiego, ale na tym poziomie to
chyba na wiekszosci wydzialow default ?

> Dowiedziałam sie bowiem ze zeby miec oficjalny statu doktoranta na uczelni
> musze miec zdany np. Test DaF... to jak to w koncu jest?

Moim zdaniem, zalezy od uczelni, kierunku i od tego, jak bardzo Ciebie chca ;)
Nawet jesli takie wymaganie jest, to pewnie moga pojsc na reke i dac Ci np. rok
na nauczenie sie jezyka. Wszystko zalezy od "chcenia" i najlepiej zalatwiac
wszystko z przyszlym promotorem niz tracic czas na dzialy wspolpracy z zagranica
i inne bzdury.
No i oczywiscie brak znajomosci niemieckiego bedzie mniejszym problemem przy
doktoracie z fizyki ciala stalego niz z historii Niemiec ;)

> A w przypadku normalnych studiów jest to nieodzowne (podobno)

Dziwne, bardzo dziwne... my (uni freiburg) mamy na fizyce nawet podstawowe
cwiczenia w jezyku angielskim dla studentow, ktorzy slabo mowia po niemiecku...

Luzik... ja nawet dyplomu nie musialam z polskiego na niemiecki tlumaczyc.
Powiedzialam tylko, co i jak ;)

Wkurzyło mnie
Ja nie mogę wyciągać wniosków i proponować rozwiązań w edukacji .
Jakakolwiek krytyka z mojej strony jest traktowana jak atak .
A nauczyciel może podważać mój autorytet w oczach mojego dziecka
i klasy ?

Otóż nie mając czasu na tłumaczenie córce ćwiczenia z angielskiego
napisałem dla niej zdanie , które ona przepisała .
Nauczycielka zauważyła , że zdanie zostało przepisane , ale
nie problem w tym . Stwierdziła , że zdanie jest niegramtyczne .

Dwa razy przeczytałem zdanie szukając błędów . Nie znalazłem .
Może Wy znajdziecie .

"There are a mouse in the shoe , an elephant behind the curtain
and a parrot on the table ."

Zdanie zawierało zapewne inne zwierzątka umieszczone gdzie indziej .
Obawiam sie , że "brak gramatyki" dotyczył użycia czasownika "be" w liczbie
mnogiej . Otóż mnie niegdyś uczono , że rzeczownik złożony połączony
spójnikiem "and" należy traktować jak liczbę mnogę . Tak mnie uczono
w stanach . Czyżby to gramtyka języka angielskie w Polsce tak
bardzo się różniła od tej uczonej za oceanem ? Czyżby oni znali ten
angielski gorzej niż my ? Czyżby czas spędzony na uczelni amerykańskiej
był czasem kompletnie straconym .

We wszystkim nasza edukacja jest lepsza . Oni jakby wcale nie myśleli
a tylko wysługiwali się geniuszami z Polski , Rumunii i Rosji .
Nawet kiepsko uczą angielskiego , bo po 7 latach ( 5 lat na prestiżowej
uczelni ) robię tak podstawowe błędy w angielskim .

normabaker napisała:

> Tatus zaplacil za lekcje angielskiego Maggie? Dobra z ciebie corka, ze tak
> namietnie cwiczysz jezyk i produkujesz sie na forum, gdzie byc nie powinnas,
> bo cie nie dotyczy. A moze uwazasz, ze jestes cudzoziemka w Polsce?

OK, po przeczytaniu tej uwagi, zrobiłem zmianę opisu Forum. Od dzisiaj brzmi,
że to jest forum dla obcokrajowców zamieszkałych w polsce I O NICH. To umożliwi
uczestnictwo z dobrym sumieniem polaków z językami, aby napisali na tematach
interesujących obcokrajowców w Polsce - co jest polem nader szerokim, ale
wyłącza przyjście tu z intencją otrzymać tłumaczenie pary zdań, chyba że chcą
jednego z moich regularnych do tego zatrudnić i uczciwie zapłacić.

Chciałem zrobić jaśnie, że Polacy też są mile widziane tu, byle trzymają się do
danej tematyki.

>[osobiste uwagi wycięte]

> Dodatkowa wiadomosc: nie jestem Waldkiem, jestem zupelnie inna osoba, ktora
> tak sie sklada absolutnie zgadza sie z jego opiniami i ma podobne jak on
> emigracyjne doswiadczenia. Doswiadczenia, ktorych wy polskie banany nigdy
> miec nie bedziecie, bo jestescie zbyt duzymi na to mieczakami.

Ciekawe, dlaczego dodajesz tę informację.

>
> Moglabym napisac to wszystko po angielsku.... ale po co?
>

Po to, aby napisać w języku, do którego wszystkie litery masz?

no więc w sprawie języków nowożytnych, standardowo jest tylko ang przez dwa
lata, po IV semestrze jest kolokwium zaliczeniowe i koniec :)

jest jeszcze łacina, trwa dwa semestry i na koniec jest test zaliczeniowy
składajacy się z trzech części: czytanie, tłumaczenie pl-łac/łac-pl. -
skombinujcie sobie książkę 'Linga Latina' p. mgr M. Bugaj (gruba, chabrowa), w
sumie mam do sprzedania bo łacina zdana.
generalnie łacina jest specyficzna, bo to zależy od prowadzącego i w ogóle sam
sposób uzyskania zaliczenia z łaciny jest uzależniony od tego z kim macie, ale
to nie jest temat na forum ;)

w podaniu zaznaczało się języki, ale chyba raczej dla wiadomości dziekanatu na
co jest popyt, bo znając naszą uczelnię, to nie ma pieniędzy na podstawowe
przybory na ćwiczenia, a co dopiero na otwarcie nowego przedmiotu (języka).

wysoki poziom zaawansowania też nie jest wymagany, ponieważ angielskiego
będziesz się uczyć tylko tego co jest w książce 'English for pharmacists' p. A.
Kierczak (cienka, morska), dlatego spokojnie i bez nerwów. u mnie na pierwszych
zajęciach lektorka powiedziała że osoby które nie są fluent niech się nie
przejmują, a jak chcą zwykły kurs to jest wiele szkół językowych, bo tu nie ma
gramatyki, tylko słownictwo farmaceutyczne - w rzeczywistości wystarcza wykucie
odpowiedniego materiału i masz już 3.5 - 4 :) znak osoby, które robią takie
błędy gramatyczne, że nie da się tego słuchać, ale zaliczają, więc będzie ok :)

to chyba wszystko, jak coś to dajcie znać

na angielski.edu.pl masz z tlumaczeniami
Ja czytam normalnie, jak nie rozumiem, to sprawdzam w slowniku (dla leniwych
ling.pl albo onelook.com). Wejdź sobie na www.angielski.edu.pl - tam
masz co tydzien bardzo fajną książkę "Three men in a boat", do tego wyjaśnione
słówka i ćwiczenia. Moim zdaniem to dobry początek (książka jest prawdziwa, nie
podrabiana, ale słówka są co trudniejsze wyjaśnione)

Jestem, jestem. Dziekuje, Kraniku, za telefon, bo nie zagladalam tu
od miesiecy, a widze, ze stara ekipa wierna wciaz na posterunku.
Teraz juz pozno, wiec napisze wiecej innym razem. Obiecuje, ze
wroce. Tylko dwa slowa na temat czytania ksiazek. Ja zawsze czytam
po polsku. Po prostu w razie czego tlumacze z angielskiego lub
francuskiego. I moj maaz robi to samo. Traktujemy to oboje jako
cwiczenie poprawnosci jezykowej. Trudno jest na poczekaniu tlumaczyc
i tworzyc poprawne zdania.

Pozdrawiam i do nastepnego.
Baania

System kar i nagród
Nigdy nie zastanawiałam się nad systemem kar I nagród. Staraliśmy się
stosować „naturalny rozwój rzeczy” (brrr nienawidze słowa kara), czyli
umawiamy się, że pokój będzie posprzątany przed dobranocką. 10 minut przed
bajką informuję, że czas sprzątać, bo zaraz bajka. Dziecko nie sprząta. Bajka
się zaczyna ale ten, kto nie posprzątał, nie ogląda itd.
Jeśli chodzi o nagrody (brrr tego słowa też nie lubię) , staramy się
przekazać dzieciom, że uczą się, ćwiczą literki, chodzą na angielski,
czytają, dla SIEBIE i nie ma za to żadnych nagród. Jak dziecko chce iść do
kina, to idziemy nie w nagrodę, tylko dlatego, że syn poprosił; jak chce
słodycza to dostaje (po obiedzie!!!) bo porosił, a nie dlatego, że zjadł
ładnie obiad. Jak chce psa, to nie kupujemy, bo poprosił, tylko tłumaczymy,
dlaczego nie
kupujemy .
Powiedzcie mi mamy, czy to Waszym zdaniem jest słuszny sposób? Mi do tej pory
wydawał się w porządku i funkcjonował dobrze.
Do myślenie dała mi pani logopeda (którą bardzo cenię) mojego dziecka. W
zeszycie znalazłam notatkę: „Kuba odmówił ćwiczeń. Proszę o rozmowę z synem i
wypracowanie systemu kar i nagród”. Chodziło o masowanie wędzidełka. Pani
robiła za mocno, syn mówił, że to nieprzyjemne i że tak nie chce. Pani nie
przerywała. Syn się zezłościł, obraził i przez kilka minut nie odzywał się do
niej. Po krótkim czasie złość minęła i ćwiczył wyrazy. Pani nie przeprosił.
Czy powinien? I co powinnam Go ukarać?? Za to, że nie pozwoił sobie robić
czegoś, co mu sprawia ból?? Że sie zezłościł, obraził??

Witajcie!

Jeszcze przed ciążą wiele wiedziałam na temat jej przebiegu, no isamego porodu. Poza tym mam w domu sterty książek, czasopism, biuletynów itp. W internecie też można się dużo dowiedzieć.
A jednak, mimo to, zdecydowaliśmy się z mężem uczestniczyć w zajęciach szkoły rodzenia. I jesteśmy bardzo zadowoleni.
Jednak okazuje się, że książki wszystkiego nie powiedzą (zwłaszcza, że większość z nich jest tłumaczeniem z języka angielskiego i nie jest dopasowana do polskich warunków). Moim zdaniem zalety DOBREJ szkoły rodzenia są następujące:
1) Oswaja z porodem (ale to też można znaleść w książkach);
2) Informuje o przysługujących nam prawach w szpitalach;
3) Uczy pozamedycznych sposobów łagodzenia bólu porodowego i przygotowania do niego;
4) Obiektywnie informuje o za i przeciw praktykom stosowanym w polskich szpitalach;
5) Mobilizuje do regularnych ćwiczeń fizycznych;
6) Przygotowuje do pomocy przy porodzie naszych mężów, którzy nie czytają aż tyle co my.

My chodzimy od 26tc do niezależnej od szpitali szkoły rodzenia (przy Fundacji Rodzić po Ludzku). I, mimo, iż na początku bałam się, że dowiem się tyle co już wiem, to na szczęście okazało się to nieprawdą.
Polecamy! Naprawdę warto. Trzeba tylko poszukać dobrej szkoły, a nie iść do pierwszej z brzegu, bo można się naciąć.

Pozdrawiam! I życzę udanego wyboru.

Ala

Gramatyka niewatpliwie jest istotna, jednakze jest tylko i wylacznie narzedziem
by efektywnie porozumiewac sie w danym jezyku. Uczenie sie w USa i w POlsce to
zasadnicza roznica. W USa jest sie caly czas "exposed to English", wiec na
kursie mozna smialo tlumaczyc zawilosci gramtyki, bo i tak uczacy sie musi sie
porozumiewac po angielsku by sie dogadac z kolegami, kupic cos w sklepie itd.

W Polsce, natomiast, niestety w szkolach calay czas naucza sie jedynie
gramatyki i to z dosc miernym skutkiem, bo 11 lat angielskiego 2X na tydzien
powinno starczyc by zdac CPE, a nie jedynie liznac podstaw z gramatyki.

Dlatego uwazam, ze autorowi watku oprocz nauki gramtyki przede wszystkim
potrzeba duzo cwiczen na komunikacje i slownictwo. Radze duzo czytac, ogladac
TV po ang i jednak zainwestowc w lekcje konwersacji, a takze mowic do sibei po
ang., ale te wszystkie rady juz sie pojawily.

Co do samej gramtyki, to oczywiscie razace bledy moga totalnie zaburyc
komunikacje, ale oprocz cwiczen pisemnych trzeba wycwiczyc rozne rzwczy przede
wszystkim ustnie, bo coz ze ktos teoretycznie wie kiedy uzyc czasu present
perfect i nawet robi cwiczenia, jezli w praktyce w ogole go nie uzywa.

POzdro,
KOciamama.

dr krzyzanowski sugeruje takie cwiczenie

tekst po angielsku, jakies np 10 zdan, tlumacz na polski, nastepnie na drugi
dzien, tlumacz go na angielski i sprawdzasz z oryginalem. i tak codziennie. po
ok 3 miechach widac duze roznice.

teksty po angielsku mozesz sobie posciagac np z www.e-angielski.com

tłumaczenia zdań - książka
hej, znacie może jakąś książkę z ćwiczeniami na tłumaczenie zdań z
angielskiego na polski lub/i odwrotnie? chcę w ten sposób poćwiczyć
mój angielski, jednak nie znalazłam żadnej ciekawej pozycji na ten
temat.
z góry dziękuję za pomoc.

Doradzcie zdania polski na angielski
wlasnie skonczylam kurs elementry. znam slowka zasady gramatyki, ale
jak mam problem z tlumaczeniem zdan z polskiego na angielski. Prosze
doradzcie mi moze jakies cwiczenia ksiazke lub program do kompa,
dzieki ktorym moglabym sama nauczyc sie formulowania zdan w jezyku
angielskim

Mój niemiecki był trudniejszy niż angielski,obejrzyjcie sobie typy ćwiczeń
gramatycznych w cxęsci II i III,co mieliśmy my a co miał angielski.Samo
tłumaczenie fragmentów zdań to już masakra.To nie w porządku,bo teraz na
wstępnym na Politechnikę ludzie zdajacy angielski będa mieć więcej punktów niż
my.

Zgadzam sie z Deadeasy. Ja dopiero niedawno (przy pomocy dziewczyn z naszego
forum - dzieki dziewczyny :) ) zaczynam troszeczke wiecej mowic po polsku. Po
raz pierwszy od 15 lat. Od dziecka myslalam wiecej po angielsku (w ostatnich 15
latach mysle tylko po angielsku), w zyciu codziennym posluguje sie tylko po
angielsku, czytam tylko angielskie ksiazki i gazety (po polsku choc umie
czytac, nie czytam plynnie, lub czytajac zdania czy zwroty wydaja mi sie
dziwacznie brzmiace co mnie zniecheca do dalszego czytania po polsku),
rozwiazuje tylko krzyzowki po angileksu itd wiec kiedy przyjdzie okazja mowic
po polsku to z wielka checia to robie i jest mi wstyd (i czasami sie denerwuje)
ze nie idzie mi to tak plynnie jak wam ktorzy ten jezyk znaja bardzo dobrze.
Popaczcie sie na moje wypowiedzi, sa proste, kaleczace nie tylko gramatyke ale
rowniez ortografie....nie umiem sformulowac bardziej skomplikowanych zdan w
jezyku polskim i jest mi trudno tlumaczyc z angielskiego poniewaz nie znam duzo
polskich zwrotow na konkretny temat nie wspominajac juz fachowych zwrotow.
Czesto tutaj piszac tlumacze duzo wyrazow z angielskiego na polski, czasami na
jeden wyraz angielski slowniczek daje mi kilka polskich wyrazow, czasami wiem
ktory wyraz w danym zdaniu jest odpowiednim, ale czasami musze zgadnac. Uwazam
ze jednak waznym jest ze cwicze tutaj moj polski, ze jakos podtrzymuje ten
jezyk w mojej pamieci, nawet jesli jego bardzo kalecze. Pozdroweinia :)

Gramatyka to małe miki, o ile nauczyciel potrafi ja wyłożyć prosto i
przejrzyście.Różnie bywa. bardzo często jak czytam w zeszytach moich uczniów
podyktowane przez nauczyciela wyjaśnienia dot. użycia czasów, okresów
warunkowych to nic z tego nie rozumiem. Ale są i tacy, którym to wychodzi.
Angielski nie łacina- gramatyki mało i prosta. Kup dzieciakowi "Gramatyka
angielska w ćwiczeniach" Prejbisz, Jasińska, Kryński z PWN (raczej antykwariat i
allegro- dawno nie wznawiane) prostszych wytłumaczeń nie ma- aczkolwiek dla paru
osób z innego forum były bardzo skomplikowane, no cóż- bywa. B. dobre sa tez
ćwiczenia tam zawarte. Co do słownictwa- może byc gorzej. Jeśli nauczyciel
posługuje sie 1-2 podręcznikami, jego słownictwo zanika. Przykład- najlepsza z
moich uczennic, absolwentka filologii po ok.12 latach pracy w szkole, nie była w
stanie przetłumaczyć tekstu, który dośc łatwo przetłumaczyłaby przed maturą.
Powód prosty- ona zna na pamięć Snapshota, Click on, Enerprise'a ale ogólna
znajomośc języka to dużo więcej. Książek w oryginale nie czyta, prasy tez nie.
To norma. Ponadto, by mieć bogate słownictwo trzeba pisać wypracowania, na
konkretne tematy- tu uczen musi miec wiedzę, nie zawsze tak jest. Musi tłumaczyc
zdania. Nauczyciel musi je sprawdzić, problemem jest ilość. Mając rocznie
kilkunastu uczniów, sprawdzam tony papieru. Ile musiałby sprawdzić nauczyciel
uczący setkę? Jesli jeszcze chcialby pogłębiac własna znajomośc języka?

Natalia dorabiała tłumaczeniem kryminałów, nie wiemy z jakiego języka ( lub na
jaki), ale podejrzewam, że jakiegoś popularnego, pewnie angielskiego. Później,
gdy uczy w prywatnym liceum, zakochuje się w niej Amerykanin ( Bob?), nie sądzę,
żeby rozmawiali tylko po polsku, bo on kiepsko mówił. Więc pewnie angielski znała.
Zgadzam się co do uwag na temat nauki języków - jak pewnie wszyscy z was wiedzą,
to nie jest takie hop-siup. Uczyłam się angielskiego od 12 roku życia w szkole
językowej plus szkoła normalna plus mama anglistka, a więc literatura i
podręczniki w domu itp. Zrobiłam certyfikaty, obecnie sama dorabiam nauczaniem
tego języka, całą literaturę do pracy mgr miałam po angielsku. Wiem, jak teraz
młodzież jest uczona języków w szkole, a nawet jeśli jest uczona przyzwoicie,
zazwyczaj nie wystarcza to do biegłego ich opanowania. Dzwonią do mnie rodzice
młodzieży, która uczy się np. 5 lat i po zrobieniu testu stwierdzam, że nie
potrafią mówić płynnie nawet w Present Simple, mają ubogie słownictwo. Nauka
języka to szlifowanie, męczenie, powtarzanie, czytanie, ciągły kontakt, rozmowy.
Mimo wszystko najbardziej wierzę w tradycyjne metody, czyli słówka do zeszytu,
czytanki, gramatyka, ćwiczenie dialogów:)
Tym przydługim wywodem chciałam podeprzeć swoje zdanie - nie da się bardzo
dobrze nauczyć języka obcego w szkole w ciągu dwóch czy trzech lat, jeśli
zaczęło się od podstaw i poza szkołą nie ma się z nim kontaktu. Dlatego sądzę,
że Borejkowie, nie chodząc na korepetycje czy do szkoły językowej, nie znają
języków tak biegle jak to jest opisywane przez autorkę.

Dlatego właśnie trzeba doskonalić od początku wszystkie cztery podstawowe
umiejętności - czytanie, pisanie, mówienie i słuchanie. Kucie na pamięć samych
słówek nic nie da, ale znowu bez ich znajomości trudno wyjść poza banalne
rozmowy typu "skąd jesteś i ile masz lat?". Wkuwanie i ćwiczenie gramatyki jest
bardzo cenne i potrzebne, ale fakt, że niektórzy się blokują i zamiast myśleć od
razu po angielsku, układają w głowie zdanie po polsku i potem sobie tłumaczą, a
czas leci i konwersacja zamiera:) Staram się moich uczniów tego oduczyć, ale
uderzam wielotorowo - robimy ćwiczenia, zawsze jest zadana wypowiedź ustna,
wypracowanie i sytuacje do odegrania. Uważam, że umiejętność sprawnego pisania
jest prawie równie ważna jak płynne mówienie.
W praktyce to wygląda trochę inaczej, nie zawsze mogę prowadzić swój program, z
części pomysłów muszę zrezygnować, bo jestem po prostu rzemieślniczką -
przychodzę do ucznia i pomagam w tym, z czym aktualnie jest największy problem.
Nie ma większej satysfakcji niż moment, w którym uczeń zaczyna rozumieć,
poprawia się, dostaje w szkole lepsze oceny:) Każdy może się nauczyć języka,
przynajmniej angielskiego, który nie jest tak łatwy jak niektórzy sądzą, ale też
nie aż tak trudny - oczywiście niektórzy są zdolniejsi i wtedy czuję jeszcze
większą satysfakcję i przyjemność. Ale uczyłam i siedmiolatków nie umiejących
pisać, i dzieci z dysleksją - sumienna nauka każdemu poukłada w głowie:)

że niektórzy się blokują i zamiast myśleć o
> d
> razu po angielsku, układają w głowie zdanie po polsku i potem sobie tłumaczą, a
> czas leci i konwersacja zamiera:) Staram się moich uczniów tego oduczyć, ale
> uderzam wielotorowo - robimy ćwiczenia, zawsze jest zadana wypowiedź ustna,
> wypracowanie i sytuacje do odegrania.

Właśnie żeby powstrzymać przed tym układaniem sobie wszystkiego wcześniej w
głowie i związanej często z tym blokady, np. mój nauczyciel niemieckiego zmusza
do wypowiedzi, nawet dłuższych, ad hoc, bez przygotowania. Lepiej zrobić błąd, a
przekazać informację. Nie możemy też takich wypowiedzi zapisywać wcześniej,
dozwolony jest co najwyżej konspekt.
Wydaje mi się, że to zjawisko (blokady) jest często powiązane z perfekcjonizmem,
kiedy to dana osoba nie przyznaje sobie prawa do popełniania błędów.

Oto moje wrażenia z kursu angielskiego, który zakończył się 03.08.2008 - w Serpelicach (mieszkaliśmy w domkach Ośrodka "Partner").Okolica - bardzo piękna, cicha, uspakajająca rzeka Bug, śpiewające ptactwo, piękna i niezniszczona przyroda. Dzień zaczynał się od śniadania o 7:30, potem zajęcia od 8:00 z krótkimi przerwami do 13:30 - potem obiad i przerwa do 15:00, potem znów zajęcia i o 18:00 kolacja. To nie koniec :) Zadania domowe :) więc nie było wiele relaksu - tylko trzeba było tłumaczyć zdania, wkuwać słówka itp :) Było nas 10 osób, z czego 8 miało już wcześniej - na różnym poziomie - doświadczenie z językiem angielskim. Zajęcia prowadziła Pani Monika K. - najlepsza lektorka językowa z jaką mielismy w życiu do czynienia - pozdrawiam :) Monika miała bardzo wiele własnych materiałów - niezależnych od tych z Goworku. Bardzo dużo praktycznych ćwiczeń - rozmowa w sklepie, na lotnisku, otwieranie konta bankowego, restauracja, hotel, rozmowy kwalifikacyjne i masę innych :) Gramatyka była wytłumaczona bardzo przystępnie - w końcu wiem, kiedy i w jakich czasach mówić ! Zajęcia nie były nudne, wręcz przeciwnie, poza tym dużo śmiechu, a także wprowadzaliśmy jakieś nasze własne pomysły - zabawy z muzyką i tłumaczeniem piosenek. Ponoć byliśmy dość dobrą grupą, w każdym razie osoby których interesowała praca jako care assistant / waitress dostali od razu oferty pracy. Mnie kurs dał bardzo dużo - nauczyłem się poprawnie konstruować zdania, nie boję się mówić po angielsku, pierwszy test miałem podczas powrotu do domu - w pociągu ponad godzinę konwersowałem z zagranicznymi turystami (po angielsku oczywiscie).

Moim zdaniem musisz zaczac od podstaw, bo sama wiesz ze masz braki w gramatyce
i to jest jeden z powodow ze masz problem z mowieniem. Drugi problem to ze nie
mowisz na glos po angielsku i dlatego Ci trudno wymawiac wyrazy. Ja sie uczylam
wymowy powtarzajac zdania na pamiec az brzmialy plynnie i nie lamal mi sie
jezyk. Nie bierz zadnej konfersacji na pocztku tylko zrozum gramatyke. Ja sie
uczylam w angielskich szkolach przez 2 lata i mialam problem z mowieniem, co mi
pomoglo to ze sie wkurzylam i sama zaczelam sie uczyc po 8 godzin dziennie
przez 3 miesiace codziennie. To dalo rezultaty.Skonczylam dietetyke w kanadzie
na pierwszym roku ledwo co zdalam angielski(egzaminy pisemne nie mozna zrobic
wiecej niz 2 bledy spellingowe na stronie)z matematyka i psychologia na
przyklad mialam problemy ze slownictwem, cale pierwsze 4 miesiace kulam od rana
do nocy ale zaliczylam wszystko na 80% pomijajac angielski.Wszystko jest
mozliwe jesli na prawde chcesz, nauczyciel nauczy cie o jezyku, ty sama musisz
sie nauczyc jezyka bo nikt za ciebie nie bedzie rozmawial. Jeszcze jedna rzecz
nie tlumacz na polski jesli chcesz cos powiedziec , mysl po angielsku wtedy
zaczniesz czuc ten jezyk, no i kup sobie dobra ksiazke najlepiej z jakimis
cwiczeniami. Good luck and do not give up!

Ja uzywalam angielskiego w pracy w Polsce, ale to byly glownie tlumaczenia. Po
przyjezdzie tu do Kanady wszyscy byli zachwyceni moim angielskim. Ja sama nie
bylam i nie jestem do dzis.Jezyk wymaga ciaglych cwiczen. Jest konieczny do
pracy , do zalatwiania spraw. Zauwazylam, ze czlowiek, ktory nie zna jezyka
tutaj to analfabeta, dokladnie tak go traktuja. Jest to czasem przykre dla
ludzi z wyzszym wyksztalceniem, ktorzy cierpia w duszy i lykaja gorycz ,
dlatego, ze nie znaja jezyka.Jest na to jedyna rada, trzeba sie go uczyc, jest
niezbedny w Kanadzie. Trzeba odebrac telefon, trzeba zadzwonic, trzeba
wytlumaczyc itd itp, napisac list, odwolanie, podpisac dokumenty..itd
niestety, nie ma osobistych tlumaczy. Tacy to pracuja i nie maja czasu na
chodzenie z delikwentem i tlumaczenie za niego.
Z mojej praktyki uczenia sie angielskiego to najlepsze sa cwiczenia
gramatyczne oraz czytanie tekstu angielskiego wielokrotnie jak zepsuta plyta,
az do plynnej wymowy zdan.Co do akcentu, to drobiazg i nie ma co sie tym
przejmowac.I tak konieczne jest zrozumienie, pisanie, czytanie i mowienie tak,
aby byc zrozumianym, a nie akcent.

Moim zdaniem zaden kurs komputerowy nie zastapi normalnego. Mam m.in. kurs
niemieckiego wlasnie EP, francuskiego Prof. Pierre, angielskiego Asterix i cos
tam jeszcze. Uzywam ich glownie do cwiczen i przypominania sobie. Sa one dosyc
monotonne, zeby nie powiedziec nudne. Ile razy mozna wykonywac takie samo
cwiczenie tylko ze zmienionym slownictwem czy gramatyka ? Czesto ucza
przedpotopowego slownictwa (kazdy jezyk sie zmienia, normalka). Poza tym trzeba
bardzo uwazac bo niektore kursy nie sa porzadne (ale kto to wie jesli dopiero
zaczyna sie uczyc jezyka ?) Kupilam kiedys kurs angielskiego firmy Albion i
zalamalam sie. Po paru godzinach zwrocilam go do sklepu. Bledy i
niedociagniecia byly koszmarne. Np. w cwiczeniu z przymiotnikow kurs podawal ze
szeroki po ang. to jest narrow, a waski - wide (dla niewtajemniczonych - jest
dokladnie odwrotnie) i pare innych numerow tego typu. W tlumaczeniu zdania np.
on jest duzy kurs przyjmowal tylko odpowiedz he is big, a nie przyjmowal he's
big (a niby dlaczego ?).
Poza tym takie kursy naucza cie tylko mechanicznego odtwarzania jakiegos np.
dialogu. A co gdy ktos powie do ciebie inaczej niz w komputerze ? Normalny
nauczyciel nauczy cie reagowac na rozne sytuacje i powie co i w jakim
kontekscie jest uzyteczne. W normalnej konwersacji mozesz sobie pomagac rekami
i wszystkim innym zeby ktos cie zrozumial. Z komputerem ten numer nie
przejdzie. Na normalnym kursie jestes w grupie ludzi na podobnym poziomie i
mozesz prowadzic "zywe" rozmowy, zawsze uzyc slownictwa ktore uwazasz za
potrzebne wlasnie w tym momencie (jesli go nie znasz pomoze ci nauczyciel). Z
komputerem nie pogadasz o tym co dotyczy konkretnie ciebie i co ciebie
interesuje tylko musisz wykuc dana porcje materialu zeby moc robic dalsze
czesci.
Ale sie rozpisalam. No to w skrocie - komputer tak, ale jako element dodatkowy.

hej!

mam ten sam problem tylko ze wiekszy poniewaz ja nie mam 1 indywidualnego
ucznia a ............. 4 klasy!!!

nie zgodze sie z Pania natalia.brzeska, ktora napisala, ze to wina tylko
ucznia,ze len itd!denerwuje mnie takie gadanie, bo ja uwazam, ze to wina
nauczycieli!moje klasy mialy przez 3 lata co roku innego nauczyciela!najpierw
pan pozwalal pisac klasowki grupowo,potem byla pani ktora byla troche
lepsza,ale potem przyszla pani,ktora co lekcje kazala pisac albo kartkowke,albo
klasowke,ciagle na nich krzyczala, o nauce slowek nie bylo mowy!

teraz sa w 4 klasie,zaraz matura,a niektorzy nie wiedza jak sie
odmienia 'have';/ sama jestem w szoku i stresie jak mozna zaniedbac tak uczniow
wiedzac ze beda zdawac mature!! choc w sumie co tu sie dziwic, jak wielu
nauczycieli wychodzi z zalozenia:niech inni sie martwia!

ja zaczelam lekcje od powtorzenia czasow, passive voice itp!teraz mamy
repetytorium z oxfordu (beznadzieja!) i kaze im sie uczyc slowek
tematycznie:school,health itd!jednoczesnie daje im zdania do tlumaczenia z tymi
slowkami!i robimy sytuacje (czyli to co na ustnej)!pisanie,czytania i sluchania
nie zaczynam na razie,bo to bez sensu!oczywiscie nie kazdy sie uczy,jest tez
kilku takich, ktorzy byli u mnie tylko na 1 lekcji lub chodza w kratke,tych nie
dopuszcze!ale widze,ze niektorzy juz sie wystraszyli i sie wzieli za nauke!

niestety ucze w technikum,gdzie uczniowie maja tez pelno przedmiotow zawodowych
i mam tylko 2 angielskie (maja 4 w-fy!!!)!!dlatego mam tez konsultacje i siedze
z uczniami po lekcji tyle ile potrzebuja!!

gdybym myslala tak jak wiekszosc z wypowiadajacych sie to tez bym uciekla z tej
szkoly gdzie pieprz rosnie!ale widze, ze powoli sa efekty!
jezeli odpowiednio zachecisz ucznia, 'lagodnie' wytlumaczysz, ze nie zda itp a
mimo to on dalej bedzie olewal nauke to rzeczywiscie z tego zrezygnuj,bo mozesz
miec potem klopoty!!

nie baw sie z nim jak z dzieckiem tylko dawaj mu tyle,zeby mial co robic!!

i oczywiscie tak jak bylo wspomniane to cwicz testy i schematy na ustna!!

powodzenia!!!

Hej.

ZGadzam sie z Muszką, że musisz starac sie przygotowywac materialy (teksty,
listening comprehension itd) o rzeczch go interesujacych i zachecaj go do
mowienia, zeby widzial, ze angielski mu sie przyda, nawet jesli poczatkowo w
szkole bedzie mial gorsze oceny niz reszta klasy. Musi widziec sens nauki
jesyka.

MIalam podobna sytuacje, bo na 2 lata przed matuira przyszedl do mnie na korki
chlopak, ktory pomimo, ze sie uczyl na korepetycjach przez kilka lat, a w
szkole w trzeciej klasie konczyli nitermediate i potem mieli upper-
intermediate, on nie umial kompletnie nic. NIe dlatego, ze byl glupi, czy
strasznie leniwy, ale mial dysleksje, a w szkole byly sprawdziany jedynie z
gramatyki i tez tylko tej na korkach sie uczyl. Przejrzalam jego zeszyt z
korepetycji, a tam bylo pelno zdan po polsku tlumaczonych na angielski.
Jednakze chlopak na pierwszej lekcji nie umial powiedziec po angielsku nic i
nic nie rozumial. jest to sytuacja problematyczna, bo od poczatku trudno
zaczynac, z braku czasu, a inetrmediate wydawal sie nie do osiagniecia.
Jendakze zaczelam myu dawac troche tekstow z English File 3, bardzo powoli,
duzo mowienia, i juz po pol roku pani w szkole zauwazyla poprawe i go
pochwalila.

Takze, staraj sielaczyc wszystkie skills: czytanie, rozumienie, pisanie,
mowienie, nie tylko gramatyka, nawet jesli tylko takie sprawdziny bedzie mial w
szkole. Lepiej zeby mial wyciagane 2 na polrocze, ale potem zdal dobrze mature.
Tylko postaw sprawe jasno rodzicom, zeby nie bylo na poczatku pretensji.

Na maturze bedzie trzeba napisac wypracowanie, wiec proponuje, zeby na kazda/co
druga lekcje musial cos napisac. POtem jest dobrze omowic dokladnie bledy i
kazac mu je samodzielnie poprawic.

Kaz mu duzo mowic, zadawaj teksty do opowiadania, zeby musial uzywac nowych
slowek, ktore byly w tym tekscie (to swietny sposob na nauke slowek).

Co do gramatyki, to polec mu ksiazki z kluczem, zeby tez mogl sobie cwiczyc w
domu, bo skoro jest zacofany musi sie troche przylozyc. (Np. Practical English
Grammar Martinet, Thompson, chyba taki tytul, taka szara ksiazka cwiczen, sa 2
cczesci, Grammarway ( w zaleznosci od poziomu) V. Evans) Ty tez z nim rob grame
na lekcji, ale nie cala godzine! Góra jedna czwarta lekcji. Z reszta zobaczysz
z czym ma problemy.

NO i duzo listenigów, bo to tez bedzie na maturze. Wiec dobrze, zeby na kazdej
lekcji robil cwiczenie ze sluchu. Tym bardziej, ze to dla wielu stanowi
trudnosc.

Pozdrawiam,
KOciamama.

Zgadzam sie z dziewczynami - ja kiedy zaczynalam swoja przygode z czytaniem
angielszczyzny tez mialam obawy, ale z biegiem czasu sie "rozkrecilam" - na
poczatku 10 stron zajmowalo mi godzine, teraz tyle czasu potrzebuje na 40-50
stron , co uwazam za niezly wynik, choc oczywiscie nadal jest to o co najmniej
polowe wolniej niz po polsku.
Eeela ma racje - bedziesz miala pytania, wal do nas jak w dym - pomozemy z
przyjemnoscia.
Zgadzam sie tez z Emeina - nie czytaj ze slownikiem, nie sprawdzaj w nim kazdego
slowa, ktorego nie rozumiesz. Ja wypracowalam sobie taka metode przy czytaniu
relaksacyjnym, ze czytam i staram sie zrozumiec o co chodzi (kontekst zdania -
to czesto sie udaje, nawet jezeli nie znasz kilku slow). Po slownik siegam w
dwoch przypadkach:
1. kiedy slowo mi nieznane pojawia sie trzeci raz (najczesciej juz wtedy
podejrzewam jego znaczenie, ale sprawdzam dla zasady)
2. jezeli nieznajomosc tego slowa uniemozliwia mi prawidlowe zrozumienie
kontekstu, sytuacji

Jeszcze jedna porada - zrezygnuj z uzywania jezyka angielsko-polskiego. Po
pierwsze, te jezyki nie sa az takie "kompatybilne" i tego typu slowniki podaja
jsakies tam, najblizsze tlumaczenie, ale czesto niedokladne. Slownik angielski
ma tlumaczenie "opisowe", z przykladowym zdaniem itp. - pozwoli Ci dokladnie
zrozumiec o co chodzi i wyczuc niuanse. Po drugie - to zawsze dodatkowe
cwiczenie jezyka - moim zdaniem bardzo pomocne.
Jezeli bedziesz miala klopoty ze zrozumieniem, to sprobuj najpierw przeczytac
opis slowa w slowniku angielskim, a potem jeszcze sprawdz, czy dobrze
zrozumialas w angiwelsko-polskim.
Zareczam, ze za pare miesiecy ten dwujezyczny trafi w kat;-) Tak bylo ze mna,
teraz uzywam go tylko do sprawdzania nazw roslinek itp., bo tu czasami trudno
sie z opisu domyslic.
Jezeli pisalam belkotliwie, to przepraszam, chcialam sie podzielic metodami,
ktore sama wypraktykowalam.
Pozdrawiam i przyjemnej lektury zycze!

Masz rację, ale też z tym angielskim to jest nie do końca tak. U mnie na uczelni
nikt nie słyszał o specjalności nauczanie jezyka. Jak chcesz, to sobie możesz
zrobić kurs nauczycielski (kilka tygodni do roku, jeśli chcesz uczyć w szkockiej
szkole) i już. To widać także po moich wykładowcach (studiuję dwa języki) -
każdy ma jakąś swoją metodę nauczania, czasami bardzo fajną i nowatorską a
czasami mieli po kolei ćwiczenia w ksiązce. I o dziwo ze smutkmiem muszę
stwierdzić, ze to ostatnie to specjalność lektorów z naszej częsci Europy (Czech
i Chorwatka), jedynych którzy zrobili studia z wyraźnie zaznaczonym wątkiem
nauczycielskim...

W sumie nie wiem, co o tym myśleć... Wydaje mi się jednak, że abstrahując od
samej konieczności znajomości języka, samo nauczanie nie jest rzeczą, którą
możnaby w większym stopniu wyuczyć. Albo się ma do tego smykałkę, albo nie...

To tak chyba jak z jazdą samochodem - niektórzy po prostu mają do tego dryg, a
inni po milionie kilometrów i 15 kursach doszkalających dalej będą siali
postrach i panikę na drodze.

Dlatego akurat mi ten anglosaski system bardziej się podoba: jeżeli umiesz
język, to robisz kilkutygodniowy kurs i powodzenia. Ja na tej zasadzie pracuję
jako tłumacz i to na polu, na którym w Polsce odpowiadałby mi tłumacz przysięgły
- tłumaczę dla policji. Pokazałem kwalifikacje (wyniki testu IELTS) i zrobiłem
dwutygodniowy kurs i już. Pewnie moje zdolności nie są tak wielkie jak kogoś z
magisterium filologii angielskiej o specjalności tłumaczneiowej, dwuletnim
kursie i zdanym egzaminie państwowym, ale najwyraźniej wystarczające do potrzeb,
bo (nie chcę się chwalić, ale potrzebuję tego jako argumentu) mnie chwalą i
cieszą się jeżeli kolejnym razem znowu pojawię się ja, a nie ktoś inny (kto
akurat po filologii angielskiej jest). Więc po co to wszystko?

Gramatyka po angielsku, a jeszcze lepiej w rodzimym języku ucznia :) Tłumaczenie
gramatyki po polsku zostawiłbym tylko dla grup mieszanych narodowościowo, w
których nie ma jednego języka, który znają wszyscy uczniowie (angielski
Hiszpanów, czy Francuzów bywa na takim poziomie, że można na wstępie sobie go
odpuścić jako narzędzie sprawnej komunikacji; ale może to tylko ja trafiłem na
takie przypadki). Jeśli chodzi natomiast o słownictwo, to oczywiście łatwiej
jest natychmiast podać angielski odpowiednik, ale z własnego doświadczenia jako
ucznia wiem, że doskonałe efekty przynosi definiowanie danego słowa w języku,
którego się uczymy, w tym przypadku polskim. Miałem kiedyś świetną lektorkę
włoskiego (Polkę), która prawie nigdy sama nie podpowiadała nam brakujących
słówek. Mówiła: nie znasz jakiegoś słowa, spróbuj tak zbudować zdanie, żebyś nie
musiał go użyć. Było ciężko, pot kapał z czoła i dym wylatywał uszami, ale efekt
był taki, że przy niewielkim zasobie słownictwa, byliśmy w pełni komunikatywni
(piszę w czasie przeszłym, bo włoskiego nie używałem już parę lat i nie wiem jak
teraz bym sobie poradził). Jeśli już podawała nam jakieś nowe słówka to tylko
pod warunkiem, że po włosku wytłumaczyliśmy jej co byśmy chcieli nazwać za
pomocą tego słowa ;) Polecam różnego typu ćwiczenia na definiowanie, które dają
uczniom swego rodzaju poczucie bezpieczeństwa. Wiedzą, że nawet jeśli nie będą
umieli czegoś nazwać, to jakoś wyjaśnią o co im chodzi. Są oczywiście jednostki
oporne, które chcą wszystko szybko i teraz, więc takie zabawy to dla nich strata
czasu. Jeśli nie uda się ich przekonać, że warto to pozostaje zacisnąć zęby i
stosować się do zasady "nasz klient, nasz pan".

Jak z tego wybrnąć?
Gość portalu: b napisał(a):

>Straszne rozczarowanie
>pomyje
>nie reagujemy na chamstwo

Admin zdążył wyciąć jakieś bluzgi pod moim adresem zanim włączyłam komp.
I całe szczęście! Ale wiesz, muszę teraz sama przyznać, że w środku nocy
kiedy padam już na twarz, precyzyjne i sensowne formułowanie postów stwarza
problemy. Tak, że te złośliwości (jak popłuczyny po Katarynie - chyba) są po
części uprawnione. Traktuję to jako nauczkę na przyszłość.

Tytułem wyjaśnienia:
"My grandfather" by Marina Picasso.
2 tomy prof. Urbankowskiego (lub podobne nazwisko) z UW(Wrocław) o twórcach
w epoce Stalina. Podałeś mi wtedy tytuł.
Orwell napisał na zamówienie dziełko o twórczości Dalego.
Łatwy angielski wg Wartburga. I idealny do nauki.
Obejrzałam angielski film pt. "Mąż idealny" na podstawie "An ideal husband"
Wilde`a i tak mi się spodobał (także z powodu dialogów wygłaszanych świetną
angielszczyzną), że na Rajskiej przez 2 dni przeczytałam wszystkie jego
dramaty (mają jeden egzemplarza) i poszłam drugi raz na to. Potem ktoś
zaprzyjaźniony pożyczył mi to w oryginale. No i leży sobie grube tomisko.
Próbowałam ćwiczyć angielski tłumacząc "Dumę i uprzedzenie" Jane Austen, ale
okazało się za trudne. I jeszcze "Golden Bowl" mojego ulubionego H. James`a
- on ma tak wykwintyny styl i zdania układa tak finezyjne, że tłumaczenie tego
to dla mnie katorga. Niestety wiele jego rzeczy nie było nigdy tłumaczonych
na polski. Ta "Złota Czara" np. a i jeszcze "The Wings of Dove". Całe
szczęcie, że on ma swoich "wyznawców" (Merchant - Ivory) i na bazie tych dwóch
ww. powstały filmy: "Złota" i "Miłość i śmierć w Wenecji".
On jeszcze napisał relację z podróży po Włoszech, gdzie wypowiada się
o sztuce i kulturze. Musi to być szalenie ciekawe, bo już wiele razy trafiłam
na cytaty z tej książki w innych, dotyczących takich tematów.

I jeszcze o omijaniu raf.
Wiem, że nasz ulubiony wątek miał mało "wizytacji" wiadomego rodzaju. Jednak
jest już okropnie długi i rozbudowany i przez to nieco uciążliwy. Mogłabym
wycofać się z pewnych decyzji (uznać je za pochopne), jeśli uznasz, że powrót
ma sens. Ważne jet również zdanie Kataryny iWartburga w tej materii. A może
znajdziemy inne wyjście. " TYLKO....bis"? Może najwartościowsze kawałki
przekopiować? Co sądzisz o tym? Jakieś inne pomysły?

Pozdrawiam

No teraz tłumaczę się po raz ostatni,bo widzę, że nadal brak zrozumienia tego
co napisałam!

W poście wcześniej pisałam, że już kończę studia!Zresztą skąd przypuszczenia,
że mam 18lat;/NIgdzie nie pisałam, że jestem maturzystką, że uważam, że
człowiek nie może bawić się i być jednocześnie inteligentny!Nie wiem skąd
wogóle takie rzeczy sobie wymyśliłeś;/Detektyw;)

Nie mam nic do osób opisanych przez Ciebie:baw się ile wlezie, ale gdy trzeba
się uczyć to się ucz!Studiuje dziennie i pracuje,znajduje też czas na zabawę!
Ale uwierz mi, że są osoby(czytaj:tegoroczni maturzyści), którym wydawało się,
że matura im się najzwyczajniej w świecie należy ot tak. Nie rozumieli, że ta
matura (moim zdaniem beznadziejna) ma jednak swoje prawa i tu trzeba się choć
troszkę wysilić!

I tutaj w tym wszystkim o to chodzi: trochę wysiłku i użycie mózgu czasami!

Powiedz mi czy taką osobę można traktować poważnie: w szkole obok(technikum)w
ostatnim momencie kiedy była możliwa zamiana przedmiotów na inny (zdaje się
styczeń)chłopak przychodzi i mówi, że on nie chce zdawać angielskiego tylko
włoski, bo on kupił sobie książeczke "Włoski w 30 dni" i ciągle słucha kasety;/

Przepraszam, ale coś tu jest nie tak!

A czego oczekiwać od osoby, która uciekała cały rok,a jak była na lekcji to
przeszkadzała, była chamska, nie mówiąc o tym, że nie miała pracy domowej!Na
ustnej maturze taka osoba nie umiała powiedzieć nic, bo zamiast ćwiczyć
mówienie, jak reszta klasy, jadła jakieś papki, bo "on ćwiczy na siłowni i musi
jeść o stałych porach, zeby mięśnie mu nie sflaczały,a że wypada to na
angielskim... psi kogo to interesuje,bo on zda, bo przeciez matura to pryszcz"!
Jedyne co kolega powiedział na maturze ustnej to 10 razy "Kur*a" po cichu pod
nosem!

Sam rozstrzygnij czy takie osoby powinny mieć ten papier....

Ps. Ciągle chodzi mi o takie osoby,a nie o takie które coś robiły!

czesc....
pozdrowienia Abi...
powiem wam jak to mnie sie udalo aby corka mowila po Polsku...
moja corka w momencie jak tutaj sie zjawila miala niecale 3 latka, na poczatku
mieszkalem na Brighton Beach (znajacy NYC wiedza ze to w zasadzie Odessa)przez
okolo 2 lata, wiekszosc tutaj zamieszkujacych ludzi to rosjanie wiec dziecko
bawiac sie nad oceanem rozmawialo po rosyjsku, mielismy ubaw z tego... ale
zastawnawialo nas co to bedzie jak ona pojdzie do szkoly... w wieku 5 latek
poszla do pre-school i tu okazalo sie jak to male dzieci moga byc strasznie
kreatywne, nauka jezyka angielskiego poszla jej bardzo szybko bo po praktycznie
dwoch miesiacach dziecko mowilo calymi zdaniami, ku naszej oczywiscie uciesze
ze tak szybko to nasze dziecko sie integruje... no ale po tej euforii przyszedl
czas na ... no wlasnie dziecko codzienni przychodzilo z innymi wymowkami
dlaczego to ona NIE powinna mowic po polsku w domu (i wogole), a to ze ona nam
pomoze w nauce a to ze ona powinna cwiczyc itd. na szczescie my bylismy
bardziej uparci i ... wlasnie dzis dziecko ma 16 lat i mowi biegle po w jez.
polskim. chodzila tez do sobotniej szkolki gdzie uczyla sie jez. polskiego,
geografii i historii, oraz religii (buntowala sie... ale..).
Dzis zna ona 4 jezyki i sama sie smieje z tamtych dni, co ciekawsze pisze
bezblednie po polsku i sami nie wiemy jak to jest bo ja do dzis pamietam
problemy z ortografia jakie czlowiek mial kiedys...
my podtrzymalismy jezyk z powodow jakie tutaj na tym forum juz byly
wypowiedziane, kultura w ktorej my sie wychowalismy, nasza historia, wreszcie
wyjazdy do Polski...
i tutaj taka mala historia:
Moja mama opowiedziala mi historie z Wieliczki, jak to grupa Japonsko-
Amerykanska (ciekawe polaczenie a moze tylko amerykanska) potrzebowala tlumacza
bo ich sie gdzies zapodzial a moja corka w wieku wtuedy chyba 9 lat pomogla im
jako tlumacz, ku uciesze mojej mamy ktora do dzis opowiada te historie (pewnie
juz drugi albo trzeci raz z kolei)
chcialbym tylko dodac ze dzieci w wieku 6-12 moga uczyc sie kilku jezykow w tym
samym czasie i nic im sie nie pomyli, takie to sa dzieci (to jest stwierdzone
naukowo) tak ze polecam utrzymanie polskiego za byc moze kazda cene, bo np
polski pomogl mnie w nauce hiszpanskiego (podobnie sie czyta....) ktory
musialem zaliczyc na tutejszych studiach... i to wlasnie jez. polski byl
pomocny w nauce hiszpanskiego dla mojej corki... nic pozdrawiam...
i zycze powodzenia...

Pięścią w twarz. Native speakers in Poland

Artur Pałyga 09-08-2004 , ostatnia aktualizacja 08-08-2004 15:03

Dlaczego Polacy są bladzi, czyli czego dowiesz się o Polsce na lekcjach
angielskiego

Pół miasta uczy się angielskiego, dosłownie. A może nawet trzy czwarte. Mówię o
Bielsku-Białej, gdzie uczęszczałem do szkoły językowej Speed Callan Method. Ale
to samo jest w Tychach, a nawet w Żywcu. Cała okolica! Wielu zaczyna na kursach
wakacyjnych, bo wtedy tylu dokoła wyjeżdża za granicę, człowiekowi się robi
głupio.

Nauczycielka angielskiego - od wielu lat w podstawówce - spotyka na kursie dla
początkujących rektora prywatnej uczelni.

- A wie pan, wymowę sobie ćwiczę w konwersacjach - tłumaczy się.

- Ja też - rumiany rektor.

Zamknięte kursy językowe dla firm, kursy dla dzieci. Angole mają roboty po
pachy.

- Oni są dziwni. Zawsze, na każdej lekcji, pytają, czy jest ci fajnie. Jak
odpowiesz, że nie, to się obrażą.

Spróbowałem.

- How are you? Fine?

- Not especially.

Dopytuje się grzecznie, dlaczego nie-specjalnie, co mi się stało, lekcja
zaczyna się przez to później. Potem miałem wrażenie, że jest na mnie obrażony.
Głupio się zachowałem, nieładnie.

Jesteście religijni czy nie?

Amerykanin wznosi złączone dłonie do nieba.

- Człowiek, który się modli... - zaczyna powoli, bo zgodnie z metodą Callana
nauczyciel ułatwia odpowiedź, zaczynając zdanie. - Powtarzaj za mną.

Facet w dresie, na co dzień sprzedawca telefonów komórkowych, powtarza
posłusznie: - ...klęka na kolanach... łączy dłonie...

- No, złącz dłonie - nauczyciel rozszerzył zamaszyście dłonie i klasnął.
Sprzedawca łączy.

- ...i wznosi je do nieba! - powtarza, czerwony jak burak, łącznie z gestem
przypominającym start rakiety.

- A dlaczego człowiek się modli? - pyta Amerykanin, otrzepując kolana. Nikt nic
nie mówi, uśmieszki.

- Ch... wie - rzuca licealista po polsku. Amerykanin śmieje się ze wszystkimi. -
No, co mówi człowiek, który się modli? - próbuje pomóc.

Pochodzi z Ohio. Wysoki, w okularach. Chwalił się, że studiował grekę i że
wakacje spędził na Krecie, podziwiając tamtejszą sztukę plastyczną. Ma
dziewczynę w Polsce. Żeni się z nią i wyjeżdżają do Stanów.

- Mówi: proszę, Boże... Co dalej? - drąży.
...

advocat1 napisała:

>
> Z dwojga złego lepiej uczyć z podręcznika , z którego uczeń może ewentualnie
> korzystać w domu , bo taka jest rola podręcznika , niż z bezbłednej ksiązki
> z której uczeń może korzystać tylko z pomoca nauczyciela .
>
> Oczywiście nauczyciel angielskiego będzie inego zdania , bo nie zaraobi tyle
> na korkach ile zarabia . Z jego punktu widzenia im gorsze narzędzie
edukacyjne
> pod względdem stosowalności w domu , tym lepiej .
>
> Stąd te przerażające statystyki bioracych korki w porównaniuz innymi krajami
(
> a ich przecież bardziej stać niż nas - czyzby nie dbali o edukację swoich
> dzieci ? )

1. Wiele podręczników drukowanych poza Polską ma tłumaczenia poleceń do
ćwiczeń, wyjaśnienia gramatyczne w jęz. pol. lub słowniczki, żeby było łatwiej
z nich korzystać. Wszystkie mają mnóstwo ilustracji, które pomagają zrozumieć
wprowadzane słownictwo. Takie są metody uczenia języków obcych w dzisiejszych
czasach - nie tłumaczenie słowo na słowo, tylko metody bliższe człowiekowi. To,
że ktoś jest przyzwyczajony do metod z lat 70-80tych to nie znaczy, że wszyscy
mają z nich korzystać.
2. Nie uważam, że lepiej jest, gdy uczeń z polskiej książki nauczy się, że
narrow to szeroki, a wide to wąski (to akurat z pewnego programu komputerowego
do nauki jęz. ang., wydawnictwo polskie, a jakże !!!). Dla tych co nie wiedzą:
jest dokładnie odwrotnie. Albo że his got (z taką właśnie pisownią) to on ma.
Chyba lepiej, żeby jednak uczeń spotykał się z bezbłędnym językiem, nawet
kosztem tego, że musie się bardziej wysilić i pomyśleć nad tym czego się uczy.
3. Czy uważasz, że nauczyciele języków na korepetycjach zajmują się
tłumaczeniem uczniom podręcznika ????? Ciekawe podejście. To co robią na
korepetycjach nauczyciele innych przedmiotów ? Też tłumaczą swoje podręczniki z
polskiego na uczniowski albo rodzicielski ? Właśnie. Ciekawe czy to Twoje
dziecko ma problemy z posługiwaniem się podręcznikiem, czy Ty ?
4. Zresztą niektórzy rodzice mówią o polskich podręcznikach (nauczanie
początkowe, jęz. polski, przyroda) to, co Ty o angielskich: że nie da się z
nich korzystać bez nauczyciela. To chyba jest po prostu brak umiejętności
korzystania z takich rzeczy, a nie wada książek.
5. Uczeń, gdy przerabia jakiś podręcznik, w czasie lekcji zaznajamia się z
rodzajami ćwiczeń itp, które w danej książce są stosowane. Rozumiem, że jeśli
wykonuje jakieś zadanie kilka razy, to poradzi sobie z podobnym sam w domu, gdy
jest np. chory. Jeśli miałe(a)ś na myśli naukę całkowicie samodzielną, to są do
tego specjalne, inaczej skonstruowane podręczniki.

Malenstwo, mam nadzieje,ze moje uwagi przydadza Ci sie. W Polsce zaczynalam
nauke od "Mowimy po wlosku" / Alina Kreisberg, Silvano de Fanti, Wiedza
Powszechna /. Jest to kurs dla poczatkujacych, z kasetami. Prawde mowiac, nigdy
go nie skonczylam, ale moim zdaniem jest dobry. Nie planowalam wyjazdu do
Wloch, a potem nagle okazalo sie, ze podrecznik nie byl mi niezbedny / bede
nieskromna, ale mam zdolnosci jezykowe /. Potem, bedac juz na wakacjach w
Polsce, kupilam "Jezyk wloski dla Polakow" / Daniela Zawadzka, PWN /. Nie ma
kaset, ale jest bardzo dobry / ciekawe teksty, tlumaczenia na polski calych
tekstow, klucz do cwiczen, bogaty komentarz gramatyczny /. Towarzyszy im kaseta
z tekstami, choc zupelnie jej nie pamietam. W sumie jest tego 5 ksiazek /
pierwsza czesc 3, druga 2 /. Teraz podrecznikow jest o wiele wiecej / wiem o
tym z zapowiedzi biuletynie "Polonia Wloska" /. Nie wiem jednak, co z nich
mozna byloby polecic. Goraco polecam natomiast konwersacje z osoba narodowosci
wloskiej. Moze byc nawet taka, ktora przebywala dlugo we Wloszech i zna jezyk
na 95%. Niestety, znam osoby, ktore sa tu od 10 lat i mowia tak, jak 9 lat
temu, czyli prawie wcale. 2 godziny w tygodniu powinny wystarczyc; glownie
dlatego, ze jest to bardzo mobilizujace. W sumie kosztuje mniej niz kurs, a
daje duzo wiecej. Do tego, jak juz pisalam, Tv wloska / wystarczy sluchac,
nawet telenoweli /, radio, troche plyt z piosenkami / po pewnym czasie
zaczniesz wszytko rozumiec /, o Internecie nie wspomne / kopalnia /. Po prostu
w domu musisz sobie stworzyc male Wlochy. Zagladam czesto na polskie strony
poswiecone jezykowi angielskiemu, ale z wloskim to chyba jednak nie ma nic. Na
koniec dwie rady. Po pierwsze, na poczatku trzeba sie nauczyc podstaw
gramatyki. Moim zdaniem, jest nawet wazniejsza niz fonetyka. Po drugie, nie
nalezy sie zniechecac faktem, ze jezyk wloski jest coraz trudniejszy w miare,
jak sie go uczymy. Dokladnie odwrotnie niz polski. Po miesiacu albo dwoch mozna
juz mowic, pisac listy. Z uwagi na fakt, ze wielu Wlochow zatrzymuje sie na
poziomie podstawowym, obcokrajowcom jest o wiele latwiej. Powodzenia!

Pod pewnymi warunkami bardzo dobra metoda
Bardzo mocno utrwala słownictwo i intuicyjne tworzenie zdań. Przede wszystkim
łatwo przełamiesz obawę przed rozmową w języku angielskim, bardzo szybko
nauczysz się mówić i czytać. Różnorodność narodowości, akcentów, dykcji i
osobowości lektorów ze Straszewskiego pozwalają na późniejszą bezkonfliktową
pracę ze szkockim menedżerem, egipskim współpracownikiem i niemieckim klientem.
Pamiętaj, że angielski jest współczesną łaciną, w większości sytuacji nie
będziesz potrzebowała uniwersyteckiego akcentu.
Zarzut o brak nauki gramatyki uważam za dość śmieszny, bo szkoła daje gwarancje
zdania FCE i dobrze przygotowuje do CAE. Poza tym przyswojenie zasad gramatyki
nie zależy od szkoły, bo żadna z nich nie nauczy tego samoistnie. Na każdym
kursie musisz wziąć podręcznik i wykuć. Można to zrobić w domu, a spotkanie z
"nativem" na lekcji wykorzystać na rozmowę. Ja nie miałem w czasie studiów zbyt
wielu okazji do spotkań z obcokrajowcami, zatem odpowiadało mi, że szkoła nie
traci mojego czasu na przepisywanie podręczników na tablicę.

O skuteczności: swego czasu znajomy z AGH po roku nauki od zera w Callanie (3x2
godz. tygodniowo) zdał egzamin końcowy z języka na poziomie "C" (db+). Bez
lektoratów na uczelni, ale w domu ćwiczył gramatykę z jakiś podręczników i ponoć
dużo czytał w angielskim (uwaga: brak biblioteki to poważny mankament tej
szkoły). Nie wiem czy ten agiehowski "C" to wysoki poziom, osobiście wątpię,
więc sama oceń.
Mnie bardziej przemawia do wyobraźni to, co stało się potem. Rok później był na
kilkutygodniowej zagranicznej praktyce dyplomowej, a następnie obronił pracę
magisterską napisaną wyłącznie w oparciu o własne tłumaczenia anglojęzycznych
materiałów. Po obronie wyjechał na roczne stypendium w Trieście. Obecnie pracuje
w tej firmie, w której praktykował na studiach. Poza TOEFL-em nic nie miał chyba
żadnego innego certyfikatu. Natomiast zawsze powtarza, że bez tej pewności w
mówieniu (nawet z błędami) jaką dał mu Callan niewiele by mu się udało. Ponoć
szczególnie ciężko było na praktyce: jednak zbyt głębokie wody, na których by
się utopił, gdyby nie językowy tupet wyniesiony z Callana.
Jestem w stanie w to uwierzyć, bo na truskawkach w Anglii spotkałem gościa z
CAE, który tak bardzo bał się popełnić błąd językowy, że prawie w ogóle nie
rozmawiał z Anglikami.

Wszystko zależy od tego, do czego potrzebujesz angielskiego. Ale jeśli masz
wystarczająco samozaparcia by uczyć się niemal sama gramatyki i bardzo dużo
czytać to myślę, że metodą Callana możesz uzyskać szybko bardzo dobre efekty.

Gość portalu: gosc napisał(a):

...A do kan z oz - jaki next topic.
Nastepny topic to bedzie nastepny nadety polaczek znowu zakladal. I chwala Bogu
ze Nazi tu jeszcze czasem zajzy i tymi nadetymi stworzeniami wirtualnie o
sciane pyyznac potrafi coby im sie kompletnie w tych wielkich pomrocznych lbach
nie powywracalo.

Zycie samo weryfikuje.
Przyjechalismy do Oz z uznanymi kwalifikacjami. Na miejscu okazalo sie, ze
uznane kwalifikacje byly tylko na potrzeby emigracji a rozpoznanie musi odbyc
sie jeszcze raz. Zawiezlismy papiery do departamentu edukacji i powiedzieli
nam, ze musza byc przetlumaczone w Oz. Nie przyjmowali tlumaczenia zrobionego
przez tlumacza przysieglego z Polski. Kilkaset dolarow lzejsi po miesiacu znowu
wybralismy sie do departamenu. Rozpoznawali 6 miesiecy i to podobno
blyskawicznie. Wyznaczyli nam spotkanie na rozmowe, ktora przeslismy i po 8
miesicach bylismy juz prawie u celu. Wtedy powiedzieli nam, ze nalezy zdac
egzamin zawodowy z angielskiego; podobny do tych dla lekarzy.
I tu sie zaczalo;
2 i pol godziny pisemny, 1godzina z tasma (nikt nie wychodzi do WC, bo tasma
sie nie zatrzymuje), pol godziny ustny przed komisja 4 osobowa. Pass - 95%
Przy pierwszym podejsciu oblewa 100%. Najczesciej zdaje sie po 3-4 razach sa
tacy co go cwicza pare lat.
Trik; jest organizowany tylko 4 razy w roku, co 3 miesiace ale nie mozna
podchodzic czesciej niz co 3 miesiace. Praktyka mozna zdawac max 2 razy w roku.
Koszt symboliczny $ 150 AU.
Zdalam po 2 latach od momentu przyjazdu do Oz. Nie jest rozpoznawany zaden
egzamin typu ESL, TOFEL etc, etc.
Wniosek; czy ktos orientuje sie ile kosztuje nostryfikacja dyplomu lekarza?
Platny jest kazdy egzamin, zaliczenie; praktyki w szpitalu robi sie za darmo.
Trwa to latami.
Wiadomosci zebrane od lekarki kardiolog z W-wy (ksztalcona w W-wie), ktora
przyjechala do Oz 8 lat temu. Nie dala rady finansowo.

Pozdrawiam

ja naleze do ludzi ktorzy za duzo mowia- w dobiszu to nie jest dobra cecha.
dlatego mam problemy z wiekszoscia nauczycieli. dlatego moge powiedziec ze pani
a. piotrowska byla (bo niestety odeszla) najleprzym nauczycielem jezyka jakiego
kiedykolwiek spotkalam!!! bardzo nie chcialam sie uczyc wiele razy powiedzialam
jaj wiele nie milych zeczy,a ona zamiast mnie oblac umwiala sie ze mna przed
lekcjami zebby nadrobic zaleglosci, "zmuszala" do popraw i motywowala. wiele
razy prosila zebym zostala po lekcjach i zamiast mnie ochrzanic tlumaczyla wiele
zeczy. naprawde jestem jej bardzo wdzieczna. mysle, ze cala moja klasa miala z
nia dobrze. nie trzeba sie bylo duzo uczyc- wystarczylo robic prace domowe zeby
utrfalic material. teraz uczy nas pani kaminska, nie moge narzekac! niemeczy
nas- w klasie wiekszosc mature zdaje z angielskiego, jednak ci ktorzy planuja
zdawac niemiecki maja jakies dosatkowe prace i cwiczenia. to swiadczy, ze w
dobiszu sa dobrzy nauczyciele jezykow!!!

ale na boga... pani sikora??? ratunku, przecierz to tragedia!!! jedyne co robi
to stawia jedynki za brak antologii (ktorej napoczatku roku nie kazala kupowac)
pozatym juz nie uczy tak swietnie. nie odnajduje sie w nowych formach
egzaminacyjnych i poprostu jest straszna!!! my jej naprawde nie lubimy!!!ona
zas nas motywuje... powterzajac ze nie zdamy matury- no chyba ze jest sie jej
pupilkiem:/

a co do pana profesora michasia, ktory teraz uczy mnie tylko wos-u... to jest
dopiero zart!!! mleko i czekolada, ewentualnie inne przysmaki i juz nie pyta.
dodatkowa piateczka? co to za problem- wystarczy kupic jakas ksiarzeczke do
pracowni, zrobic plakat, albo cos w tym rodzaju.

jednym slowem przekretow jest sporo! blagam!!! nie ujawniajcie ich wszystkich,
bo jeszcze zaczna od nas wymagac- i jak ja skoncze ta szkole??? bede sie musiala
zaczac uczyc:/

pozdrufffki dla wszystkich tegorocznych maturzystow- damy rade ;)

tak wyglada znajomosc j.ang. u stazystow z Polski;
Jednak narzekali na brak mozliwosci "awansu spolecznego". Nie wydaje Ci sie ze
po roku pobytu w obcym kraju to raczej wygorowane zeby nie powiedziec naiwne
oczekiwania?

kwiatek_leona napisała:

> Przeczytaj jeszcze raz ten artykul UWAZNIE. Nigdzie tam nie jest napisane, ze
> oni nie znaja angielskiego."Wolontariat Magdy na wydziale ochrony środowiska
> miejscowego uniwersytetu". Chyba nie sadzisz, ze porozumiewala sie tam
> jezykiem migowym i ze trzymaliby ja bez znajomosci angielskiego. Zreszta sami
> zainteresowani powiedzieli, ze wzieli "Kurs językowy w college'u", co nie
> znaczy, ze nie znali jezyka przed wzieciem kursu. Gdzie tu jest to
> cwaniactwo, o ktorym mowisz?

Chyba nie sadzisz ze oni przyjechali do USA z perfekcyjna znajomosci jezyka
angielskiego. Zreszta mialem okazje przekonac sie co oznacza "znajomosc
angielskiego" w wyksztalconych Polakow.

Pracujac jako tlumacz wojskowy przy cwiczeniach NATO w USA, spotkalem oficerow
wojska RP ktorzy reprezentowali Polske, ich dowodca o stopniu porucznika, gdy
rozmawial z oficerami Amerykanskimi wydobywal z siebie 5 slow na
minute....Wygladalo to jak dojenie krowy w zwolnionym tempie. To tego, upieral
sie ze sam sobie poradzi i nie potrzebuje pomocy tlumacza. Oto jak wyglada
znajomosc j.angielskiego u wyksztalconych "stazystow" Polskich w USA.

> Jedyne co wyczytalam z tego artykulu, to ze ta para pragmatycznie
> zdecydowala, ze zycie w Polsce bardziej im sie oplaca i odpowiada niz zycie w
> US.

Zycie w USA im "nie odpowiadalo"?....a jednak przed przyjazdem do USA brali od
uwage pozostanie na stale w USA. Dlaczego zmienili zdanie? Wlasnie, dlatego ze
sadzili ze w ciagu 1 roku "awansuja spolecznie"...dobre mi :)

To jest chyba oczywiste ze jesli sie chce skonczyc college w USA rodzice musza
zaplacic, albo samemu trzeba na edukacje wyzsza zarobic i zwykle nawet dla
Amerykanow oznacza to lata poswiecen.

Wiesz dlaczego wielu Polakom nie podoba sie w USA, zwlaszcza tym ktorzy
wyksztalcili sie w Polsce? Dlatego ze przyjezdzaja do USA i sa zflustrowani tym
ze pracodawcy nie witaja ich z pocalowaniem reki na lotnisku, tylko mozolnie
musza pnac sie do gory. A to wiadomo wymaga wyzbycia sie Polskiej mentalnosci a
wiadomo ze dla zadufanych w sobie "inteligentow" z Polski moze byc bolesne.

Czytalas jakim tonem wypowiadaja sie Tomek i Magda? Tak jak byliby finansistami
albo angielska arystokracja a nie emigrantami zarobkowymi. Nie widac u nich
bylo pokory ani glodu sukcesu, jaki jest widoczny w USA u emigrantow.

bi_scotti napisała:

> aagnie.szkaa napisała:
>
> > docelowo ona bedzie troj-
> > jezyczna, jakos to sobie wszystko tam w glowie przetlumaczy
> > miedzyjezykowo, a jak slowek bedzie brak to slowniki pojda w
ruch.
>
> Wybacz ale to jest dosc naiwne co piszesz. Znajomosc jezyka na
> poziomie "jakos" to nie jest zadna znajomosc

Pewnie, ze tak. Zgadzam sie z toba. Tylko troszke zle mnie
zrozumialas, slowo JAKOS odnosilo sie do tego, ze Sara bedzie
zmuszona dokonac wysilku tlumaczenia sobie tego czego zostanie
nauczona w jezyku polskim, lub francuskim, na jezyk angielski, w
momencie kiedy bedzie przystepowala do ewentualnych egzaminow.
Bedzie to dodatkowe utrudnienie, ale wierze, ze da sobie rade.
Ja mieszkam w UK zaledwie kilka lat, a bez wiekszych problemow udaje
mi sie korzystac z wiedzy jaka zdobywalam w jezyku polskim, w jezyku
angielskim. Takze, da sie.

a jesli chcesz zeby
> Twoja corka byla faktycznie biegla w mowie i pismie we
wspomnianych
> trzech jezykach to zwyczajnie Wy we dwoje z mezem plus ksiazki i
> media plus sporadyczne kontakty w kolkach zainteresowan i na
placach
> zabaw nie wystarcza.

Doceniam zdanie osoby, ktora wychowuje swoje dzieci wielojezycznie,
wiem, ze wielojezycznosc dzieci, to ciezka praca rodzicow, a nie
proces automatyczny.

Szczegolnie w kwestii "reading comprehension"
> tudziez poslugiwania sie roznymi formami pisanymi. Formami
mowionymi
> zreszta tez, bo z zalozenia pozbawisz corke obcowania z grupa
> rowiesnicza NA CODZIEN, nie dasz Jej szansy cwiczenia prezenstacji
> przed wiekszym gronem i calej innej gamy bodzcow jezykowych, ktore
> swiadomie i mimochodem zapewnia uczestnictwo w zyciu szkolnym.

No coz, juz zdecydowalam, ze podejme te ryzyko.

> Nie chce Cie dolowac ale juz niedlugo sama zobaczysz jak trudno
> bedzie Twojemu mezowi utrzymac u Waszej corki francuski. On jest w
> tym ukladzie najbardziej vulnerable i to bedzie pewnie jezyk, z
> ktorego przy nauczaniu w domu zrezygnujesz najpierw. A bedzie
szkoda!

Juz chyba pisalam, ze moj maz deklaruje chec brania czynnego udzialu
w edukacji naszej corki, takze te tabliczke mnozenia (i inne) to
mala bedzie musiala i po polsku i po francusku opanowac

Pod wplywem tego watku, wczesniej niz zamierzalismy, zaczelismy sie
zastanawiac, kto ''bierze'' jakie przedmioty na siebie , a gdzie
bedziemy musieli zwrocic sie do korepetytorow, czy moze opcja part-
time school wejdzie (nie wiem, czy wspominalam, ale jest mozliwosc,
by dziecko chodzilo do szkoly na kilka wybranych przedmiotow.)

tatata ja wszystko rozumiem- tylko czemu ja w Hiszpanii wypozyczalam samochod na
migi gdyz pan Hiszpan uwazal ze fakt ze przyjechalam do Hiszpanii bez znajomosci
hiszpanskiego to moj problem glownie bo przeciez nie jego? I to bylo na
lotnisku, a nie na prowincji? We Wloszech na poludniu jesli ktokolwiek mowil
inaczej niz po wlosku- to mowil po niemiecku, a moj niemiecki jest raczej
ujemny. W Niemczech bywam tylko transferowo, ale mozliwosci porozumienia sie w
jezyku obcym innym niz niemiecki doswiadczylam moze z raz a moze ze dwa.

a najbardziej rozczulaja mnie Angole, ktorzy w jezykach obcych pomykaja jak
poligloci Kiedys z najmietnoscia ogladalam na BBC Prime taki program
Relocations czy cos takiego- o ludziach, ktorzy sie przenosili z Anglii
gdzestam. Ludzie z reguly majetni, dobrze wyksztalceni, 35- 40 lat, ktorzy sie w
City narobili i teraz postanowili zbierac owoce, czyli nie naiwne mlokosy.

I jechali tacy Angole do zapadlej dziury w Grecji, gdzie baby na czarno chodza i
owieczki po uliczkach ganiaja. Albo do Francji na prowincje winem pachnaca
otwierac tam pensjonaciki, restauracje itd. Inwestowali w to oszczednosci zycia
i do glowy im nie przyszlo nauczyc sie jezyka. W zwiazku z tym nie dogadywali
sie z fachowcami, podpisywali cos czego podpisac nie powinni, pokazane byly cale
perypetnie z szukaniem tlumacza- no dramat. I te zdziwione geby ze ojej na
zadupbej wysepce w Grecji gdzie mieszka 100 osob nie mowia po angielsku? to nie
byla przypadkiem nasza kolonia?????

Uwazam ze Polacy nosza w sobie TAAAKIE kompleksy w przypadku jezykow obcych ze
glowa mala. Co widac swietnie np. po kursantach moich- na poziomie
sredniozaawansowanym, czyli takim juz komunikatywnym jak czytaja teksty znacznie
wykraczajace poza ich poziom, roztrzaskuja jakies cwiczenia i krzyzowki a jesli
chodzi o odezwanie sie - tak paralizuje ich mozliwosc zrobienia bledu, ze to
szok. Ale co tam angielski- zaczelam sie uczyc niemieckiego zeby sie przelamac i
mozg rozruszac iu poczuc co te moje baranki czuja na codzien. Jestem tedyna
osoba autentycznie poczatkujaca- reszta kiedys sie uczyla. Kto najwiecej gada no
zgadnijmy kto? Kto olewa czy pamietal o rodzajniku i szyku zdania i gada jak
pietaszek ale za to skutecznie? A lektora mam Miemca wiec gadac trzeba. Po
miesiacu jest tak ze ja sobie z nim konwersuje a reszta sie zastanawia czy der
czy die.

Powinieneś znać angielski, przynajmniej w zakresie komunikatywnym (B1-B2,
powiedzmy). Nawet nie o dziennikarstwo tu chodzi - po prostu angielski to
podstawa, przydaje się w wielu dziedzinach...

Moim zdaniem źle do tego podchodzisz. Zakładasz z góry, że angielskiego się nie
nauczysz, i że ograniczysz naukę do kiepskiej szkoły i niewielkiego wymiaru
godzin na studiach. A przecież tak nie musi być!

Po Twoim poście wnioskuję, że masz dostęp do komputera i Internetu. To już dobry
początek. Bycie samoukiem może nie jest łatwe, ale - to jest możliwe! W
zależności od tego, jaka metoda Ci odpowiada, zacznij po prostu czytać teksty po
angielsku na stronach internetowych (wybierz temat związany z Twoimi
zainteresowaniami - będzie ciekawiej). Słówka potrzebne do zrozumienia sprawdzaj
w słowniku (choćby było ich nie wiem ile... z czasem będzie łatwiej). Oczywiście
nie trzeba sprawdzać każdego słówka - chodzi o zrozumienie, nie o tłumaczenie.
Jeśli poszperasz w sieci (zacznij np. od ang.pl) zobaczysz, że oprócz
oryginalnych anglojęzycznych tekstów jest mnóstwo stron, które zawierają
przystosowane do Twojego poziomu teksty i ćwiczenia. Możesz też poszukać w
internecie e-pals - czyli osób, z którymi będziesz korespondował po angielsku. I
nie ma co zrażać się drobnymi niepowodzeniami - słownik w rękę i będzie dobrze
:). Możesz też zainwestować niewielką sumę pieniędzy i kupić np. (za 20 zł)
program SuperMemo - Rozmówki angielskie w miesiąc (mam nadzieję, że nie
przekręciłam tytułu). Za relatywnie niewielkie pieniądze możesz nauczyć się
naprawdę sporo. Zresztą nawet 50-80 zł (tyle chyba kosztuje większość programów
SuperMemo i Edgarda - które to bardzo bym polecała) to mało w porównaniu z
horrendalnymi cenami kursów językowych. Możesz też zacząć zarabiać pieniądze :)
- np. dając korki z przedmiotu, z którego jesteś dobry - jeśli nie teraz, to na
początku studiów. Da się! Tylko musisz w to uwierzyć :).

korepetycje maturzystow
Trzeci rok uczę w klasach maturalnych (angielskiego). Nastawienie niektórych
uczniów jest straszne. Pamiętam dziewczynę, która na lekcjach nie chciała nic
robić, tłumacząc, że chodzi na korepetycje, gdzie jej korepetytorka wytłumaczy
ten problem. Kilkakrotnie zdarzało się, że uczniowie niewiele robili przez
cztery lata, jechali na dopuszczających osiągniętych dzięki poprawionym w
ostatniej chwili sprawdzianom i odpowiedziom (nauczyciel ma obowiązek dawać
szansę, bo zawsze istnieje nadzieja, że tym razem jest to początek solidnej
pracy), nie zdawali matury, a potem szli na korepetycje i zdawali maturę
poprawkową po dwóch miesiącach. A korepetytorzy pewnie myśleli, że nauczyciele
są tacy fatalni. Zanim korepetytorzy zaczną krytykować nauczycieli, niech wezmą
pod uwagę kilka faktów. Po pierwsze, na korepetycje trafia uczeń zmotywowany
swoją trudną sytuacją (90 % uczniów zaczyna myśleć o maturze w marcu, sama mam
ucznennicę indywidualną - dojeżdzam do niej do domu, bo jest zbyt chora, żeby
chodzić na lekcje - która zdaje w tym roku maturę, a która była na mnie
obrażona, kiedy przyjeżdzałam nadrobić stracone lekcje w czasie ferii "bo ona
chciałaby mieć ferie!"). Po drugie, uczniowie potrafią zapominać. Ten, który
nie wiedział, co to czasownik, najprawdopodobniej wiedział to kiedyś, zdał i
zapomniał. Z języka jest jeszcze łatwo, bo nie da się zapomnieć podstaw
(przynajmniej słownictwa), a i tak uczniowie wracający po feriach potrafią
zapomnieć coś, co się ćwiczyło przez bite dwa tygodnie przed feriami. Ale z
polskiego? Kto będzie w liceum pytał, co to czasownik? Nie da się sprawdzać na
każdym etapie edukacji jeszcze raz od podstaw, bo już w drugiej licealnej nie
byłoby nic poza sprawdzianami. Matura to egzamin dojrzałości - i mam tu na
myśli dojrzałość intelektualną. Uczeń, który odkłada do szafy (albo do pieca -
bo takich uczniów też miałam) notatki z wszystkiego, z czego już zaliczył
sprawdzian, nie jest dojrzaly intelektualnie i matury mieć nie powinien.

Osobiscie uwazam, ze warto, z dwoch powodow:

1. Danie dzieciom mozliwosci utrzymywania kontaktow z rodzina (czyli rowniez
danie im poczucia, ze przynaleza do jakiegos rodu) i uczestnictwa w innej
kulturze. Mam sympatyczna i bardzo rozkrzewiona rodzine, ktora zawsze nas gosci
gdy odwiedzamy Polske i dzieci nie potrzebuja tlumacza, zeby sie z nimi
porozumiec, albo zeby mogly same poruszac sie po miescie, pojsc z kuzynami na
basen czy do kina itp.
2. Rozwoj mozgu, wspomniany w cytowanych wyzej blogach, stale cwiczenie
pamieci.

Nigdy nie pozwalalam dzieciom odpowiadac mi po angielsku, zawsze udawalam, ze
ich nie rozumiem. Rozmawiaja po polsku ze soba (co jest ewenementem, zazwyczaj
rodzenstwo rozmawia ze soba po angielsku, nawet gdy znaja polski) i ze
znajomymi Polakami (nie tylko w domu). Moje najmlodsze dziecko jest nastolatka,
urodzona w Australii.

Natomiast nie wkladam im do glow, ze Polska to ich ojczyzna, ze sa Polakami,
nie uczylam ich historii Polski, polskich piesni patriotycznych ani nie
zmuszalam do czytania "Trylogii". Mowie im, ze sa Australijczykami polskiego
pochodzenia, ze maja polskich przodkow, ale ze ich przyszlosc jest tam, gdzie
sobie sami wybiora (syn jest w tej chwili w Anglii, kto wie, gdzie sie
zakorzeni).

Spotkalam sie z roznymi opiniami na temat uczenia dzieci polskiego na
emigracji, od zmuszania biciem do mowienia po polsku (moja corka chodzila przez
jakis czas do sobotniej szkolki jezykowej, gdzie byla owa bita dziewczynka) do
obrzydzania dziecku Polski i jezyka polskiego przy jednoczesnym komunikowaniu
sie z nim lamanym angielskim (lamanym przez rodzicow, dziecko mowilo bez
akcentu).

Slyszalam tez od rowiesnikow moich dzieci urodzonych w emigranckich rodzinach
(niekoniecznie polskich) rozne zdania na temat uczenia sie (lub nie) jezyka
rodzicow, ale to juz temat na osobny watek.

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><((((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>
Australia-uzyteczne linki

trzeba wykorzystywać wszystkie możliwe okazje do posługiwania się obcym językiem i przede wszystkim - przełamać opór przed mówieniem, nawet jeśli zna się cztery wyrazy na krzyż ja nie jestem specjalista, ja jestem praktyk - jak mawiał Lech W. i z praktyki uczenia się angielskiego mogę ci powiedzieć - olać teoretyczne uczenie się gramatyki z wyższej półki, słówek na setki i tak dalej - wszystko wychodzi (a raczej wchodzi ) w praniu czyli czytać co się da i nie sprawdzać co chwila w słowniku, tylko starać się zrozumieć z kontekstu, słownik powinien być ostateczniością - wtedy, kiedy kompletnie nie rozumiesz o co chodzi, słuchać piosenek i starać się zrozumieć tekst (zbyt trudne nie są, zwykle tylko wokalista bełkocze ), oglądać telewizję, zwłaszcza wszelkie programy na żywo - w filmach jest jednak zwykle pewna stylizacja, więcej da dla rozumienia oglądanie wywiadów albo tok szołów czy teleturniejów. czyli jak w sklepie cudzoziemiec nie może dogadać się z kasjerką, to zgłaszać się na ochotnika do pomocy i jeszcze jedno - jeśli chodzi o rozmawianie - to tego nie nauczysz się ani na kursie korespondencyjnym, ani z kaset - to trzeba po prostu na żywca ćwiczyć, bo jest umiejętnością, która najszybciej zanika przez nieużywanie (wiem coś o tym niestety, po francusku jeszcze parę lat temu jakbym się uparła to i książkę bym przeczytała, ale gębą ani me ani be ani kukuryku) świetnym terenem na oswojenie gadania są zagraniczne wakacje, generalnie wszyscy (oprócz Francuzów właśnie ) są zachwyceni, jak próbujesz gadać do nich cokolwiek w lokalnym narzeczu i pozwolę sobie nie zgodzić się z joanną że w rozmawianiu pomaga uczenie się na pamięć całych zdań. Całych zwrotów czy konstrukcji - owszem, żeby nie sklejać w głowie kalki z polskiego, ale z tymi zdaniami to bym nie radziła, bo jak cię cudzoziemiec spyta o coś nie do końca tak jak w wyuczonym zdaniu, to kicha moim skromnym zdaniem do efektywnego porozumienia się z obcogadaczem, również w relacjach służbowych, nie jest wbrew pozorom potrzebny wspaniały akcent i gigantyczny zasób słownictwa, bardziej potrzebna jest śmiałość i pozbycie się fatalnego przyzwyczajenia tłumaczenia wszystkiego w myślach

Ambasada polska w New York okrada i& & #35 8220;ćwiczy& &

To co się dzieje w polskiej ambasadzie w Nowym Yorku przypomina urzędy PZPRu.
Polska wydala nowa ustawę według której dokumenty wystawiane w USA i
tłumaczone z angielskiego na polski musza być potwierdzone przez ambasadę ze
są poprawnie przetłumaczone. Czyli najpierw dokument, na przykład akt zgonu,
musi być przetłumaczony przez tłumacza potem notarialnie podpisany i na
koniec odniesiony do polskiej ambasady na potwierdzenie. Oczywiście takie
potwierdzenie kosztuje. Prószę sobie wyobrazić ze ambasada polska w NY
pobiera $34 dolary za każda potwierdzona stronę. Czyli jeśli akt zgonu ma
dwie strony to płacisz $68 dolarów. Dodam do tego ze samo przetłumaczenie
kosztuje tylko jakieś $25 od dokumentu. Czyli Polska ambasada która tylko w
dwie minuty przegląda te dokumenty zbija za to niesamowita kasę.

Ale to nie wszystko

Prószę sobie wyobrazić ze oni nie robią tego na poczekaniu. Czyli musisz
najpierw ten dokument przynieść do ambasady, zapłacić i po paru dniach go
odebrać.

To nie wszystko.

Jeśli ich zdaniem jest w tłumaczeniu jakaś pomyłka to musisz ponownie
przetłumaczyć ten dokument, ponownie przynieść go do ambasady, ponownie
zapłacić $34 dolary za stronę i ponownie odebrać ten dokument po paru dniach.

To nie wszystko.

Zajmuje się trochę tłumaczeniem i w zeszłym tygodniu przetłumaczyłem polskiej
babci akt zgonu jej męża. Bidula wracała do polski i chciała zabrać ze sobą
akt zgonu. Bardzo przejęta pojechała pociągiem, z NJ, do New Yorku w celu
zdobycia tego popieprzonego zaświadczenia. Zapłaciła $68 dolarów i wróciła do
domu. Po paru dniach znowu bardzo przejęta podróżą do NY pojechała do
ambasady odebrać zaświadczenie. Biedna kobieta, płacząc, zadzwoniła do mnie z
NY ze ambasada nie da jej zaświadczenie ponieważ tłumaczenie miało błędy.

Po powrocie przyjechała do mnie i miąłem okazje sprawdzić poprawki które
ambasada zażądała. Według specjalistów z ambasady były 3 błędy:

1
Nie spodobało im się ze nie przetłumaczyłem nazwy miasta New York.
Specjalista zażądał żebym wpisał Nowy Jork. Specjalista najwyraźniej nie wie
ze nazw własnych się nie tłumaczy. Śmieszne to jest w zasadzie ponieważ
następna linijka w tym akcie zgonu pytała o dzielnice która tez wpisałem bez
tłumaczenia, Queens i do tego się nie przyczepili. Ale jak ma być Jork
zamiast York to i chyba powinien być Kłins zamiast Queens:-)

2.
Akt Zgonu miął rubryczkę na adres. Było okienko na numer domu i nazwę ulicy i
numer mieszkania. Nie było okienka na kod pocztowy i kodu nikt nie podął.
Specjalista z polskiej ambasady zażądał kod:-) Jak tłumacz który przysięga
dosłowne tłumaczenie dokumentu może wpisać w tłumaczeniu kod jeśli go nie ma
w oryginale?

3
W innej części tego dokumentu był adres syna. Wpisany był numer ulicy, ulica
i Stan. W okienku Stanu ktoś wpisał NJ. To jest skrót na stan New Jersey.
Specjalista domagał się żebym wpis la w okienku New Jersey zamiast NJ.
Specjalista nie wie ze tego tłumacz nie powinien robić. Jak jest skrót to się
skrót wpisuje.

Ale proszę się zastanowić czy wszystkie powyższe “błędy” maja jakieś
znaczenie? Czy urzędnik w Polsce który przeczyta New York zamiast Nowy Jork
nie będzie wiedział co to jest? To jest przynajmniej śmieszne, tylko nie dla
tych którzy wydają setki dolarów na zaświadczenie tłumaczenia prostego doku
menu.

Dlaczego polska ambasada na obcej ziemi zamiast pomagać, okrada i “cwiczy”
Polaków jak to kiedyś robili urzędnicy PRLu.

Ja jestem obywatelem USA i jak byłem w amerykańskiej ambasadzie w Warszawie
to przyjęto mnie z uszanowaniem. Nie mogę jednak tego powiedzieć o
traktowaniu Polaków w polskie ambasadzie Dlaczego Polska jest tak wredna dla
swoich obywateli?

PS
I po co te idiotyczne zaświadczenie? Po to żeby z ludzi ściągać kasę.

Danusiu, Polsak po prostu okrada Polakow!
Ambasady innych krajow pomagaja swoim obywatela na obcej ziemi a Polska ich
okrada, poniza i poniewiera.

Przeczytaj sobie o mojej wycieczce do Consulatu w Newy York:-)

To co się dzieje w polskiej ambasadzie w Nowym Yorku przypomina urzędy PZPRu.
Polska wydala nowa ustawę według której dokumenty wystawiane w USA i
tłumaczone z angielskiego na polski musza być potwierdzone przez ambasadę ze
są poprawnie przetłumaczone. Czyli najpierw dokument, na przykład akt zgonu,
musi być przetłumaczony przez tłumacza potem notarialnie podpisany i na
koniec odniesiony do polskiej ambasady na potwierdzenie. Oczywiście takie
potwierdzenie kosztuje. Prószę sobie wyobrazić ze ambasada polska w NY
pobiera $34 dolary za każda potwierdzona stronę. Czyli jeśli akt zgonu ma
dwie strony to płacisz $68 dolarów. Dodam do tego ze samo przetłumaczenie
kosztuje tylko jakieś $25 od dokumentu. Czyli Polska ambasada która tylko w
dwie minuty przegląda te dokumenty zbija za to niesamowita kasę.

Ale to nie wszystko

Prószę sobie wyobrazić ze oni nie robią tego na poczekaniu. Czyli musisz
najpierw ten dokument przynieść do ambasady, zapłacić i po paru dniach go
odebrać.

To nie wszystko.

Jeśli ich zdaniem jest w tłumaczeniu jakaś pomyłka to musisz ponownie
przetłumaczyć ten dokument, ponownie przynieść go do ambasady, ponownie
zapłacić $34 dolary za stronę i ponownie odebrać ten dokument po paru dniach.

To nie wszystko.

Zajmuje się trochę tłumaczeniem i w zeszłym tygodniu przetłumaczyłem polskiej
babci akt zgonu jej męża. Bidula wracała do polski i chciała zabrać ze sobą
akt zgonu. Bardzo przejęta pojechała pociągiem, z NJ, do New Yorku w celu
zdobycia tego popieprzonego zaświadczenia. Zapłaciła $68 dolarów i wróciła do
domu. Po paru dniach znowu bardzo przejęta podróżą do NY pojechała do
ambasady odebrać zaświadczenie. Biedna kobieta, płacząc, zadzwoniła do mnie z
NY ze ambasada nie da jej zaświadczenie ponieważ tłumaczenie miało błędy.

Po powrocie przyjechała do mnie i miąłem okazje sprawdzić poprawki które
ambasada zażądała. Według specjalistów z ambasady były 3 błędy:

1
Nie spodobało im się ze nie przetłumaczyłem nazwy miasta New York.
Specjalista zażądał żebym wpisał Nowy Jork. Specjalista najwyraźniej nie wie
ze nazw własnych się nie tłumaczy. Śmieszne to jest w zasadzie ponieważ
następna linijka w tym akcie zgonu pytała o dzielnice która tez wpisałem bez
tłumaczenia, Queens i do tego się nie przyczepili. Ale jak ma być Jork
zamiast York to i chyba powinien być Kłins zamiast Queens:-)

2.
Akt Zgonu miął rubryczkę na adres. Było okienko na numer domu i nazwę ulicy i
numer mieszkania. Nie było okienka na kod pocztowy i kodu nikt nie podął.
Specjalista z polskiej ambasady zażądał kod:-) Jak tłumacz który przysięga
dosłowne tłumaczenie dokumentu może wpisać w tłumaczeniu kod jeśli go nie ma
w oryginale?

3
W innej części tego dokumentu był adres syna. Wpisany był numer ulicy, ulica
i Stan. W okienku Stanu ktoś wpisał NJ. To jest skrót na stan New Jersey.
Specjalista domagał się żebym wpis la w okienku New Jersey zamiast NJ.
Specjalista nie wie ze tego tłumacz nie powinien robić. Jak jest skrót to się
skrót wpisuje.

Ale proszę się zastanowić czy wszystkie powyższe “błędy” maja jakieś
znaczenie? Czy urzędnik w Polsce który przeczyta New York zamiast Nowy Jork
nie będzie wiedział co to jest? To jest przynajmniej śmieszne, tylko nie dla
tych którzy wydają setki dolarów na zaświadczenie tłumaczenia prostego doku
menu.

Dlaczego polska ambasada na obcej ziemi zamiast pomagać, okrada i “cwiczy”
Polaków jak to kiedyś robili urzędnicy PRLu.

Ja jestem obywatelem USA i jak byłem w amerykańskiej ambasadzie w Warszawie
to przyjęto mnie z uszanowaniem. Nie mogę jednak tego powiedzieć o
traktowaniu Polaków w polskie ambasadzie Dlaczego Polska jest tak wredna dla
swoich obywateli?

PS
I po co te idiotyczne zaświadczenie? Po to żeby z ludzi ściągać kasę.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=50&w=11644194&a=11644194

Polski consulat w NY to banda chamów i złodziei
Sam to juz dwa razy doswiadczylem.
Pozwole sobie zacytowac post z FS:

To co się dzieje w polskiej ambasadzie w Nowym Yorku przypomina urzędy PZPRu.
Polska wydala nowa ustawę według której dokumenty wystawiane w USA i
tłumaczone z angielskiego na polski musza być potwierdzone przez ambasadę ze
są poprawnie przetłumaczone. Czyli najpierw dokument, na przykład akt zgonu,
musi być przetłumaczony przez tłumacza potem notarialnie podpisany i na
koniec odniesiony do polskiej ambasady na potwierdzenie. Oczywiście takie
potwierdzenie kosztuje. Prószę sobie wyobrazić ze ambasada polska w NY
pobiera $34 dolary za każda potwierdzona stronę. Czyli jeśli akt zgonu ma
dwie strony to płacisz $68 dolarów. Dodam do tego ze samo przetłumaczenie
kosztuje tylko jakieś $25 od dokumentu. Czyli Polska ambasada która tylko w
dwie minuty przegląda te dokumenty zbija za to niesamowita kasę.

Ale to nie wszystko

Prószę sobie wyobrazić ze oni nie robią tego na poczekaniu. Czyli musisz
najpierw ten dokument przynieść do ambasady, zapłacić i po paru dniach go
odebrać.

To nie wszystko.

Jeśli ich zdaniem jest w tłumaczeniu jakaś pomyłka to musisz ponownie
przetłumaczyć ten dokument, ponownie przynieść go do ambasady, ponownie
zapłacić $34 dolary za stronę i ponownie odebrać ten dokument po paru dniach.

To nie wszystko.

Zajmuje się trochę tłumaczeniem i w zeszłym tygodniu przetłumaczyłem polskiej
babci akt zgonu jej męża. Bidula wracała do polski i chciała zabrać ze sobą
akt zgonu. Bardzo przejęta pojechała pociągiem, z NJ, do New Yorku w celu
zdobycia tego popieprzonego zaświadczenia. Zapłaciła $68 dolarów i wróciła do
domu. Po paru dniach znowu bardzo przejęta podróżą do NY pojechała do
ambasady odebrać zaświadczenie. Biedna kobieta, płacząc, zadzwoniła do mnie z
NY ze ambasada nie da jej zaświadczenie ponieważ tłumaczenie miało błędy.

Po powrocie przyjechała do mnie i miąłem okazje sprawdzić poprawki które
ambasada zażądała. Według specjalistów z ambasady były 3 błędy:

1
Nie spodobało im się ze nie przetłumaczyłem nazwy miasta New York.
Specjalista zażądał żebym wpisał Nowy Jork. Specjalista najwyraźniej nie wie
ze nazw własnych się nie tłumaczy. Śmieszne to jest w zasadzie ponieważ
następna linijka w tym akcie zgonu pytała o dzielnice która tez wpisałem bez
tłumaczenia, Queens i do tego się nie przyczepili. Ale jak ma być Jork
zamiast York to i chyba powinien być Kłins zamiast Queens

2.
Akt Zgonu miął rubryczkę na adres. Było okienko na numer domu i nazwę ulicy i
numer mieszkania. Nie było okienka na kod pocztowy i kodu nikt nie podął.
Specjalista z polskiej ambasady zażądał kod Jak tłumacz który przysięga
dosłowne tłumaczenie dokumentu może wpisać w tłumaczeniu kod jeśli go nie ma
w oryginale?

3
W innej części tego dokumentu był adres syna. Wpisany był numer ulicy, ulica
i Stan. W okienku Stanu ktoś wpisał NJ. To jest skrót na stan New Jersey.
Specjalista domagał się żebym wpis la w okienku New Jersey zamiast NJ.
Specjalista nie wie ze tego tłumacz nie powinien robić. Jak jest skrót to się
skrót wpisuje.

Ale proszę się zastanowić czy wszystkie powyższe “błędy” maja jakieś
znaczenie? Czy urzędnik w Polsce który przeczyta New York zamiast Nowy Jork
nie będzie wiedział co to jest? To jest przynajmniej śmieszne, tylko nie dla
tych którzy wydają setki dolarów na zaświadczenie tłumaczenia prostego doku
menu.

Dlaczego polska ambasada na obcej ziemi zamiast pomagać, okrada i “cwiczy”
Polaków jak to kiedyś robili urzędnicy PRLu.

Ja jestem obywatelem USA i jak byłem w amerykańskiej ambasadzie w Warszawie
to przyjęto mnie z uszanowaniem. Nie mogę jednak tego powiedzieć o
traktowaniu Polaków w polskie ambasadzie Dlaczego Polska jest tak wredna dla
swoich obywateli?

PS
I po co te idiotyczne zaświadczenie? Po to żeby z ludzi ściągać kasę.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=50&w=11644194

Przede wszystkim , nie daj się zwieść , temu ,że osoby te chcą się
uczyć "praktycznego" języka =zero gramatyki + wkuwanie na pamięć
niezrozumiałych dla nich zwrotów i konstrukcji .Często ludzie wyjeżdżający
mają taki "pomysł" na swoją edukację językową .Wybij go im z głowy . Jeśli
osoby te nie miały kontaktu z językiem wcześniej , muszą przejść przez
podstawy.Stosuj po wprowadzeniu to be , to have , liczebników , oznaczania
godziny , dat , dni tygodnia i Present Tenses (więcej chyba nie zdążysz w
kilka miesięcy , chyba ,że będziecie się spotykać bardzo często ).Rób dużo
ćwiczeń dialogowych , organizuj scenki : przedstawiają się ,kupują bilet na
stacji metra , gazetę , artykuły spożywcze , pytają o drogę , cenę czegoś
itd , zamawiają w restauracji .Nie stosuj jakiegoś jednego podręcznika ,ale
materiały kserowane , bo w podręcznikach gotowych układ treści często wyklucza
rezygnację z jakichkolwiek ,nawet szczegółowych zagadnień (że nie wspomnę ,iż w
większości nadają się do uczenia dzieci )ale z kilku wybranych .Nie upieraj się
za bardzo przy intensywnych ćwiczeniach gramatycznych (opanowali daną strukturę
idź dalej , nie zagłębiaj się ).Na każdych zajęciach zaczynaj od tego na czym
skończyłaś poprzednie np . mów: Maria teraz przedstawi się , Ania zapyta jak
dojechać do centrum itd ...Jeśli mają trudności z pozbieraniem słów i
skonstruowaniem wypowiedzi proś o tłumaczenie dialogu: ty podajesz zdanie z
dialogu po polsku , oni tłumaczą na angielski , następnie mówią sami , bez
wspomagania . Upewniwszysię ,że opanowali to co dotychczas , wprowadź coś
nowego , przećwicz, podaj zwroty , wyjaśnij dlaczego mówimy tak , a nie
inaczej .Niech spróbują poprawiać swoje błędy wzajemnie ,więcej się
nauczą .Powtarzając materiał sięgaj głębiej niż tylko do ostatnich zajęć ,
żeby wiedza się nie ulotniła .Dawaj po pewnym czasie do przesłuchania ćwiczenie
ze słuchu( ale niezbyt ,złożone -jak to będzie nagranie wiadomości z BBC
przestraszą się , zwątpią w to ,że cokolwiek umieją -proste scenki na ulicy , w
sklepie , czyli to czego się uczyli ). Reaguj zdecydowanie , gdy nie uczą się
słówek , bez nich nie pojadą dalej , zaproponuj by w domu nazywali różne rzeczy
w obcym języku , mówili do rodziny , przyjaciół(bardzo proste rzeczy muszą to
być inaczej , gdy powiedzą źle , będą utrwalać błędy).Wprowadzaj takie zwroty ,
określenia , które będą im przydatne w codziennym funkcjonowaniu (nie
wiem :jadą do pracy , będą jej szukać , znają kogoś , będą zdani na siebie ,
mają mieszkanie , będą szukać , musisz o to wszystko zapytać ).Nie naciskaj na
poprawność pisania , na to przyjdzie czas . Uświadom im ,że sukces zależy tyleż
od twoich starań , co od nich samych . Powiedz ,że po wyjeździe muszą jak
najszybciej dołączyć do szkoły językowej. Chwal nawet najmniejsze postępy , nie
dziw się błędom , to co dla Ciebie oczywiste dla nich takie nie jest .Muszą
czuć się bezpiecznie , wiedzieć ,że nikt nie będzie się znich śmiał:)
Powodzenia !A.

Potrzebne wsparcie w nauce.
Otóż sprawa wygląda tak. Mam na jutro na 5000 znaków wypracowanie napisać po
francusku na temat kwantowego ujęcia sposobów przechowywania cebuli w piwnicy,
i pomyślałem, że może ktoś z was, frajerzy, by mi skrobnął bo mi się nie chce...

No co wy, żartowałem

Więc jak mówimy poważnie to sprawa wygląda tak:
zdałem bardzo dobrze mój pierwszy rok francuskiego na uniwersytecie w Glasgow
i w nagrodę pozwolili mi pójść na drugi. Tylko że na pierwszym roku byłem w
grupie takich co to od bonżur zaczynają a teraz sie znalazłem w takiej, co to
ludzie się po 8 lat uczyli już albo i lepiej.

Na rozgrzewkę dostaliśmy "Świętoszka" w oryginale a teraz jest jakieś
średniowieczne coś, że nawet w tłumaczeniu na współczesny francuski rozumiem
trzy po trzy. Z tego co zrozumiałem na wykładzie (także po francusku, więc
niewiele) to jest coś o wilkołakach.

No i tak właściwie to się na początku troche podłamałem, ale sobie potem
powiedziałem "jestem hardkorem" i zasiadłem do książek gramatycznych w celu
nauczenia się szybko francuskiego metodą mechanicznego walenia ćwiczeń jedno
po drugim, przerywanego czytaniem rozmaitych podręczników i kompensatoriów
(czy jak to się tam odmienia) gramatycznych.

No i trochę mnie już szlag trafia od ciągłego zaglądania sobie na koniec
ksiązki do klucza odpowiedzi i sprawdzania tego co żem napsocił. I pomyślałem,
że na pewno znacie takie fajne strony w internecie, co to bym sobie klikał
tylko ćwiczenia różne czy inne testy a to by mi automagicznie od razu mówiło
co schrzaniłem a co dobrze mam. Albo jakieś kursy on-line, takie, żebym się
wszystkiego w dwa tygodnie nauczył, bo się semestr kończy na początku grudnia
a muszę przecież jeszcze zrobić to, co oni robią w tym roku (po prawdzie to
się trochę poddałem z gonieniem grupy, bo nie mam szans )

Co gorsza jako że na obczyźnie studiuję, studia odbywają się po angielsku
który umiem bardzo dobrze, bo się sam jakoś z siebie tak nauczyłem że aż
zostałem tłumaczem i nigdy mi specjalnie gramatyka w angielskim nie
przeszkadzała, ale teraz są te wszystkie niuanse takie, że i nad nią muszę
przysiąść... Ostatnio dostaliśmy 15 zdań do przetłumaczenia z angielskiego na
francuski, to najpierw musiałem rozgryźć dokładnie co poeta po angielsku miał
na myśli (bo oczywiście one się wszystkie głównie z haczyków składały) a potem
wymyśleć jak to napisać po francusku. W sumie zrobiłem, praktycznie sam
(troszkę mi wytknęła błędów domowa romanistka, ale jak już było gotowe) i
zajęło mi to 6 godzin Masakra

No wiec jakby ktoś chciał wesprzeć hardkora jakimiś magicznymi pomocami
naukowymi na powtórzenie całej gramatyki wliczywszy w to te jej fragmenty,
których się jeszcze nie przerabiało, a teraz nagle trzeba umieć to by było
super

Bo kurs jest prowadzony zajebiście i nie chciałbym z niego odpaść, bo jakby
się udało skończyć ósmą romanistykę na świecie w jakimś tam rankingu to by
było fajnie. No tylko, że będzie hardkor, czyli POMOCY

A ja z kolei spotkałam się z tezą, że lepiej nie poprawiać wszystkich błędów
(oczywiście, to zależy od liczby błędów, jakie popełniają oboje partnerzy -
jeśli jest ich b. niewiele, to inna sprawa) - tylko skupiać się na tych, które:
utrudniają/uniemożliwiają rozumienie czy zmieniają znaczenie wypowiedzi; często
się powtarzają; są kluczowe dla partnera (warto od razu zapytać się, na czym
się skupić i czy np. idealna gramatyka jest istotna). Generalnie chodzi o to,
by nie poprawiać więcej niż 1-2 błędów w zdaniu, bo więcej nie jest się w
stanie spamiętać i efekt może być odwrotny od oczekiwanego.

Na ile to trafne uwagi, nie wiem - ja akurat wolę, jeśli ktoś poprawia mi
większość błędów - nie lubię iluzji, że mówię coś dobrze, jeśli nie mówię;)).
Absolutną podstawą wydaje mi się porozmawianie wcześniej o naszych
oczekiwaniach, jak już wyżej wspominałam. Jeśli oboje partnerzy są na dość
dobrym poziomie, ważne, by nie upraszczać maksymalnie języka - nie chodzi tylo
o komunikację, ale i poznawanie nowego słownictwa. Jeśli druga strona użyje
zwrotu nam nieznanego, a następnie wyjaśni go w sposób opisowy, to nie tylko
cieszymy się, że zrozumieliśmy, ale jeszcze notujemy to pierwsze słowo :).
Ważne jest tłumaczenie znaczeń opisowo i ograniczanie korzystania ze słownika
(ale oczywiście słownik pod ręką powinien być). Jeśli użyjesz po polsku wyrazu,
którego Twój partner nie zna, tłumaczysz później, o co Ci chodzi, ale w miarę
możliwości nie podajesz od razu odpowiednika niemieckiego (jeśli go znasz) - co
najwyżej potwierdzasz, kiedy partner "trafi". Chodzi tu o to, by nie podpierać
się drugim językiem, kiedy mamy komunikować się w jednym. Absolutną zasadą jest
niełączenie dwóch języków w jednym zdaniu;), w ogóle nie powinno się zmieniać
języków zbyt często.

Podział języków: albo całe spotkanie w jednym języku (ale to ma sens tylko
wtedy, gdy spotykacie się np. częściej niż raz w tygodniu - bo warto jednak
mieć jak najczęstszy kontakt z językiem), albo: pół spotkania w jednym języku,
pół w drugim (wtedy warto zaczynać raz od jednego, drugi raz od drugiego).
Minusem tej drugiej sytuacji jest pewna sztuczność (z zegarkiem w ręku:/, bo
czas poświęcony na oba języki powinien być podobny). Absolutnie nie radziłabym
systemu, w którym każdy mówi w przeciwnym języku - to sztuczna sytuacja, i tak
naprawdę brak kontaktu z żywym językiem niemieckim; poza tym ograniczone są
możliwości poszerzania słownictwa (naturalne jest, że słownictwo aktywne jest
mniejsze od biernego i posługujemy się głównie tymi słowami, które dobrze
znamy).

Z rzeczy, które wydają mi się jeszcze ważne: unikamy ew. 3 języka (np.
angielski) - to bez sensu, choć może być bardzo trudne, gdy poziom językowy obu
osób jest słaby; wybieramy partnera na zbliżonym poziomie (co już masz za
sobą :)); nie skupiamy się na tłumaczeniu zawiłości gramatycznych naszych
języków (bo 90% Polaków i tak nie umie ich w sposób sensowny i zrozumiały
wyjaśnić; z innymi narodowościami nie jest zresztą lepiej :)) - jeśli jest
problem z gramatyką, to raczej tylko korygujemy i podajemy co najwyżej np.
nazwę przypadka, który stosuje się w danym miejscu w zdaniu (i to tylko wtedy,
jeśli czujemy się wystarczająco kompetentni :)), nazwy przypadków obowiązkowo
niemieckie tzn. łacińskie, polskich nikt nie zna). A poza tym unikamy
przynoszenia zadań domowych do sprawdzania i w ogóle ćwiczeń do sprawdzania -
od sprawdzania ćwiczeń jest klucz, od zadań domowych - lektor na kursie, szkoda
cennego czasu na tandemie. Nie mówimy oczywiście bardzo szybko, ale jednak
utrzymujemy się w tempie, które jest ciągle naturalne, w razie potrzeby tylko
powtarzając wolniej (co nie oznacza w żadnym wypadku dzielenia na sylaby!). Nie
przesadzamy z korygowaniem fonetyki partnera (liczy się zrozumiałość, chyba, że
partnerowi szczególnie zależy na poprawnej wymowie polskiej). Służąc jako
wzorzec wymowy polskiej, nie jesteśmy hiperpoprawni (zwłaszcza w kwestii ą i ę).

Mam nadzieję, że trochę pomogłam :)

Pozdrawiam serdecznie

Tawananna

Nauczyciel w roli ucznia i mój problem (dłuugie)
Witam,
tytuł wątku trochę głupkowaty, ale nie mogłam nic wymyślić :) Jestem lektorką
języka hiszpańskiego, uczę w szkołach językowych. Od lutego mam grupę
początkującą w której uczy się inny lektor (języka angielskiego), który
pracuje w tej samej szkole. Jest to młody (troche po 20-stce), sympatyczny
chłopak, który na zajęciach doprowadza mnie do szału. Może pokrótce opiszę
niektóre jego zachowania na moich zajęciach:

1. Praktycznie od pierwszych zajęć wtrąca się jak tylko tłumaczę jakieś
zagadnienia gramatyczne. A najbardziej rozwalił mnie jego tekst, jak
przetłumaczyłam jakieś zdanie, a on powtórzył je za mną z jakąś tam drobną
zmianą, ja mówię, że ta jego wersja też jest dobra, tylko, że ten akurat
zwrot tłumaczy się trochę inaczej, a on na to"no tak, bo ja to
przetłumaczyłem filologicznie". A ja to niby jak?! Matematycznie?!

2. Nie podobają mu się ćwiczenia, które robimy, bo dla niego to jest za
proste; owszem uczył się wcześniej hiszp, ale nie jest alfą i omegą, bo robi
błędy w podstawowych słówkach, zwrotach itd.

3. Prztygotowałam bardzo prostą grę, polegało to na zadawaniu pytań osobom z
grupy i na tej podstawie odgadnięcie kilku rzeczy. On oczywiście komentuje,
że to takie proste, przecież on zaraz odgadnie itp. No to mówię, że tu
głownie chodzi o mówienie, zadawanie pytań i zrozumienie odpowiedzi. Nie,
jemu się nie podoba.

4. Robimy proste ćwiczenie: podane są hiszpańskie nazwy miesiące, ale nie po
kolei; mówię grupie, żeby je sobie po cichu przeczytali i poukładali.
Zaznaczam, że jeszcze tych słówek nie znają, ale jest to dosyć proste. On,
oczywiście komentuje: 'że, po co robimy takie proste ćwiczenie, przecież te
nazwy są prawie takie same jak w angielskim, a zresztą gdzieś tam, w
następnym ćwiczeniu są one podane w kolejności' .

Do jasnej cholery, no i co z tego?! Czy może ja jestem beznadziejną lektorką,
że daję (na poziomie podstawowym) tak beznadziejnie łatwe ćwiczenia i
zupełnie niepotrzebnie się wysilam, żeby jakoś ciekawie zorganizować zajęcia,
czyli przygotowuję jakieś ćwiczenia dodatkowe typu: praca w parach, grupkach,
jakieś gry itp. Nie rozumiem tego chłopaka; a najlepsze jest to, że on jest
naprawdę sympatyczny, nie jest gburowaty, ani chamski, tylko te jego
komentarze, grrr....

Nie wiem czy on nie lubi mnie, moich zajęć, czy jeszcze coś innego. Aha, no i
jeszcze jedno, na te zajęcia chodzi też jego koleżanka, zawsze siedzą obok
siebie i zawsze gadają w trakcie zajęć; muszę ich naprawdę kilkakrotnie
uciszać. Nie wiem co mam zrobić, pogadać z nim po zajęciach, zapytać o co
chodzi; jemu się nic nie podoba, wszystko jest wg niego za proste, "a, to
łatwizna" itd.

Chyba musiałam się wyżalić, nie wiem czy coś zrozumiecie z tego posta, bo
ciężko jest dokładnie opisać te sytuacje, niemniej jednak jak ktoś przez
niego przebrnie i będzie miał jakiś pomysł co z tym fantem zrobić, to będę
bardzo wdzięczna.

pozdrawiam